Zij kan worden beschouwd als de logische volgende stap in de eindeloze stroom blonde seksbommen die ’s werelds entertainmentindustrie blijft ophoesten. Van pak ‘m beet Mae West, Marilyn Monroe, Anita Ekberg, Samantha Fox en Pamela Anderson naar Anna Nicole Smith. Rondborstige blondines, de belichaming van what’s in a man’s mind – al waren die rondingen natuurlijk niet altijd alléén een creatie van moeder natuur. Stuk voor stuk zochten en vonden ze de roem, die hen daarna (bijna) ten gronde zou richten. Opgeslokt door het monster dat ze zelf, of een kerel in hun nabijheid, hadden gecreëerd.
Na een periode als gezicht van het jeansmerk Guess en Playboy’s Playmate volgde voor Anna Nicole Smith (1967-2007), inmiddels flink aangekomen, dus de onvermijdelijke realityserie. ‘Anna, Anna, glamoureuze Anna, Anna Nicole’, begon de leader daarvan. ‘Arm geboren in Texas. Je deed alles voor de roem. Je gebruikte wat je had en dat was nogal wat. Je werd een begrip, getrouwd met een miljardair.’ En daarmee is haar leven, althans de ranzige Hollywood-versie daarvan, wel verteld. Een ordinaire ‘golddigger’ die een hoogbejaarde oliemagnaat aan de haak heeft geslagen en zich volledig verliest in zelfmedicatie. Tot de dood erop volgt. Óók een – soort van, tenminste – Hollywood-einde.
Met enkele intimi, een hele zwik figuren uit haar periferie en de onvermijdelijke roddeljournalisten en paparazzi probeert de Britse documentairemaakster Ursula Macfarlane, die eerder Untouchable maakte over het vleesgeworden ‘male chauvinistic pig’ (de filmbaas en onverbeterlijke #metoo-recidivist Harvey Weinstein) vanachter Anna Nicole weer Vickie Lynn, Smiths echte naam, tevoorschijn te halen. Een ongelukkig meisje, inderdaad uit een gehucht in de Texaanse biblebelt, dat regelmatig vertelde over haar beroerde jeugd en volgens een aangetrouwde oom altijd al naar aandacht snakte. Ze raakte verdwaald in een voluptueus lichaam dat haar volledig heeft gedefinieerd.
Anna Nicole Smith: You Don’t Know Me (117 min.) is een erg lijvig portret geworden. Over een tamelijk treurige vrouw, die de façade vaak nauwelijks kan ophouden, uiteindelijk alles kwijtraakt wat ze liefheeft en dan geheel in ‘tabloid style’ bezwijkt. Een tragische geschiedenis, vervat in die ene scène waarin ze als gearriveerde ster voor het eerst haar biologische vader ontmoet. Voor de camera, natuurlijk. Hij zou haar naderhand hebben misbruikt. Niet voor de camera, overigens. Smiths halfbroer Donnie Hogan, die erbij was, wil het eerst niet geloven. Alhoewel. ‘Zo is hij wel’, stelt hij. ‘Maar is het waar?’ Als Donnie er nog eens over nadenkt, kan hij het zich toch wel voorstellen. ‘Het zou me niets verbazen.’
Vickie Lynn voldoet daarmee precies aan het beeld van de vrouw die je achter Anna Nicole Smith verwacht: een meisje dat aan de verkeerde kant van het spoor, in de hoek waar de klappen vallen bovendien, wordt geboren en zich daaraan alleen kan ontworstelen door de ultieme blonde bimbo te worden. Dat ligt alleen nét iets genuanceerder, laat Macfarlane met een slim opgebouwde en uitgewerkte verhaallijn zien in de apotheose van deze boeiende film. Vickie blijkt net zo schaamteloos als je van Anna Nicole mocht verwachten.
De DocUpdate 