Visit Films / vanaf donderdag 22 april in de bioscoop
In de literatuur is het bijna een genre op zich: boeken van/over schrijvers met een writer’s block. John Wilson, de man achter de televisieserie How To With John Wilson, heeft daarvan nu een documentaire-variant gemaakt: The History Of Concrete (101 min.). Op z’n John Wilsons.
Zijn gebrek aan ideeën en inspiratie, tentoongesteld in talloze onvruchtbare online-vergaderingen met zaakgelastigden en producenten, leiden Wilson naar de workshop ‘hoe schrijf en verkoop je een Hallmark-film?’ en zetten hem op het spoor van een ogenschijnlijk totaal oninteressant onderwerp, dat bij nader inzien toch allerlei hoogst interessante aspecten blijkt te omvatten. Tenminste, voor iedereen met zo’n eigen blik op de wereld als, ja, John Wilson.
Gewapend met een onverwoestbaar gevoel voor humor trekt hij eropuit in de wereld van cement en beton en treft daar onder anderen een heuse gumbuster, de archivaris van tatoeages van overledenen en – omdat dit volgens Wilson een ‘rockumentary’ is en muziekfilms het op dit moment, volgens de markt, nu eenmaal goed in de markt liggen – een metalhead op leeftijd, die zo uit Anvil – The Story Of Anvil weg lijkt te zijn geheadbangd. Tussen alle grappen en grollen door.
Hoewel de jacht voor John Wilson ongetwijfeld belangrijker is dan de vangst, begint die breed uitwaaierende, plotseling op de vreemdste plekken halt houdende zoektocht in de tweede helft wel wat weg te lopen. Waar wil Wilson heen? Wil ie überhaupt iets zeggen/laten zien/aan de kaak stellen? In hoeverre is deze – spreek uit met gefronste wenkbrauwen: – ‘documentaire’ meer dan een uitgelubberde How To-aflevering, inclusief de verplichte snedige voice-overs, doldwaze gedachtenkronkels, dat lullige interviewmicrofoontje en die onnavolgbare humor?
Bij de metalzanger en -zanger Jack Macco, die permanent van een nét niet gelukt achterafconcert naar een werkelijk onweerstaanbare fles sterke drank lijkt te gaan, komt hij in elk geval voorbij de rock & roll-clichés. Van hem maakt Wilson weer een mens. Maar welke rol die dan heeft in zijn vertelling? Behalve als onderdeel van Wilsons eigen zoektocht naar – ja, goed gevonden – zingeving. Want eerst en vooral is The History Of Concrete een portret van John Wilson zelf, een man die in de verste verte geen ‘makersblock’ heeft en overal een lolletje maakt.
Terwijl een grote groep, veelal jonge Roemenen op 18 mei 2025 opgelucht de straat op gaat en ‘Roemenië, Roemenië, olé, olé, olé’ scandeert, start Alexandru Solomon met zijn terugblik op een buitengewoon tumultueus verkiezingsjaar, dat uiteindelijk de burgemeester van Boekarest, Nicușor Dan, het presidentschap zal brengen. ‘Ons verhaal kan beginnen met blije gezichten’, constateert Solomon op cynische toon. ‘De ongelukkige volgen later.’ Want die zweren nog altijd bij Cãlin Georgescu als president van Roemenië. Een enkeling slaat zelfs met een hamer zijn televisietoestel aan gruzelementen en plaatst een filmpje daarvan op TikTok.
Op TikTok en andere sociale media heeft die presidentscampagne zich ook grotendeels afgespeeld, met meer drama en verhaalwendingen dan in een gemiddeld seizoen van The West Wing of House Of Cards passen: verraad, fraude, vermeende betrokkenheid van een buitenlandse mogendheid, Make Europe Great Again en broedermoord – of, beter, zustermoord. Van grote verwachtingen is dan allang geen sprake meer. De gemiddelde Roemeen koestert hooguit nog Micile Speranțe (internationale titel: Small Expectations, 120 min.) als de voormalige wiskundeleraar Nicușor Dan het namens de CRU opneemt tegen George Simion, zijn opponent van de radicaal-rechtse partij AUR.
Dat het tot een tweekamp tussen deze tegenpolen zal komen, is een jaar eerder nog ondenkbaar. Nieuwkomer Cãlin Georgescu, een ultranationalistische kandidaat met zeer dubieuze overtuigingen en motieven, verovert stormenderhand het land. Politieke insiders worden er volledig door verrast. Zijn opkomst roept ook serieuze vragen op: heeft hij bots ingezet, de steun van influencers en content creators ingekocht en/of hulp gekregen van een buitenlandse leider met snode plannen? In dat opzicht is deze klassieke campagnedocu echt van deze tijd. Tijdloos is dan weer het gekrakeel tussen politici van dezelfde bloedgroep die deze ondemocratische krachten weerstand willen bieden.
Solomon probeert te midden van alle ontwikkelingen de bal te blijven volgen en legt zijn oor ook regelmatig te luister bij enkele Roemenen aan de zijlijn, gewone burgers uit alle lagen van de bevolking, met hun eigen wensen en zorgen, die tijdens en na de onnavolgbare campagne hun vertrouwen in de politiek moeten zien te behouden. Succes! In dat opzicht kennen deze verkiezingen, zo laat Alexandru Solomon feilloos zien in een ontluisterende film, alleen maar verliezers – ook al mag Nicușor Dan zich dan voorlopig president van Roemenië noemen.
Bantam Film / vanaf donderdag 20 mei in de bioscoop
Elke trekpleister kent het eb en vloed van het wereldwijde toerisme. Voor en na de entree van gasten uit de hele wereld heerst er rust, maar valt er ook geen cent te verdienen. Tussendoor leven ze om te werken – en stellen ze de rest van hun leven even uit. Ook omdat dit door al die vreemdelingen volstrekt onmogelijk wordt gemaakt.
In The Siege Of Paradise (86 min.) kijkt Gar O’Rourke een zomer lang mee met enkele inwoners van de Italiaanse trekpleister Cinque Terre, vijf dorpen aan de Ligurische kust. Guido Galletti, één van de laatste vissers van de gemeenschap, heeft zich afgekeerd van het massatoerisme en beschouwt de opbrengst daarvan als geld van de Duivel. Ook restauranteigenaar Carmelo Verduci, die daarmee toch een aardige boterham verdient, is inmiddels doodmoe van de ruim drie miljoen toeristen die jaarlijks zijn thuis overstromen. Hij wil zijn zaak graag overdoen aan de volgende generatie. Zijn 21-jarige dochter Giorgia twijfelt alleen of ze toch niet liever naar de universiteit wil.
De burgemeester van Riomaggiore, Fabrizia Pecunia, kan het tij vooralsnog ook niet keren. Zij is bang dat de gemeenschap die normaal slechts zo’n vierduizend zielen telt zijn karakter verliest. Bartolomeo Lercari, de eigenaar van een terraswijngaard aan zee, probeert zijn eigenheid te bewaren te midden van al die drukte. De aimabele oudere Italiaan – een verplicht personage in elke Italiaanse film, zou je zeggen – maakt zich vooral zorgen om zijn zieke echtgenote, Lise Bertram. Terwijl hij in een soort pretparkkarretje door zijn wijngaard rijdt en de struiken controleert, mijmert ‘Bartalo’ over hoe hij de ziel van dit stukje UNESCO-werelderfgoed wil behouden.
Zodra de eerste boot met toeristen arriveert, een moment dat Gar O’Rourke met Ennio Morricone-achtige muziek en het luiden van de noodklok lekker dik aanzet, nemen dagjesmensen en andere toeristen de levens van deze dorpelingen volledig over. Die belegering van het paradijs wordt in deze film belichaamd door twee Amerikaanse influencers, Grace Andrews en haar vriendin Izabel Stewart. Voor hen zijn de idyllische dorpen van Cinque Terre vooral een prachtig decor voor henzelf en de (lokale) producten en activiteiten die ze op hun platforms aanprijzen. O’Rourke beziet de twee weliswaar met een vette knipoog, maar maakt hen ook niet volslagen belachelijk.
Hij zoekt in deze oogstrelende film, ook als het gaat over hoe de gevolgen van het massatoerisme in beeld wordt gebracht, sowieso de balans tussen grappig en ongemakkelijk, bijvoorbeeld met een erg dikke en bovendien met de nodige kwinkslagen opgeleverde soundtrack. The Siege Of Paradise begint daardoor nergens écht te schrijnen en wordt dus ook nooit een ziedende aanklacht tegen Cinque Terres jaarlijkse toeristeninvasie, die een activistischere maker er ook van had kunnen maken. O’Rourke deint lekker mee op het eb en vloed dat de Italiaanse gemeenschap in z’n greep houdt.
De kijker van Birds Of War (84 min.) weet vanaf het begin: die twee zijn voorbestemd voor elkaar. Maar wanneer kregen Janay en Habak dit zelf door? Hun contact begint professioneel in 2016. Zij, buitenlandredacteur van de BBC in Londen. Hij, haar bron en cameraman in Aleppo, met z’n poten in de modder en het bloed van de oorlog in Syrië.
Gaandeweg krijgt hun appverkeer een alsmaar persoonlijker karakter. Als ze foto’s van zichzelf beginnen uit te wisselen, volgen ook de koosnaampjes al snel. ‘Birdie’, omdat ze allebei zo vrij zijn als een vogel – of zo overtuigend mogelijk proberen te doen alsof. Na het flirten per app, verklaren ze elkaar op afstand ook de liefde. ‘Birdie’ wordt ‘my bird’.
Deze film is het verhaal van hun liefde, afgezet tegen de oorlog die deze tegelijk mogelijk en onmogelijk heeft gemaakt. Janay Boulos en Abd Alkader Habak appen zich elkaars hart in en sturen ook deze productie samen aan met persoonlijke voice-overs. Alsof ze nog steeds in een permanent gesprek op afstand zijn verwikkeld met elkaar.
Birds Of War is daarmee zo’n hoopvol verhaal dat soms, met enig verbeeldingskracht, óók uit de dagelijkse ellende valt te peuren. Zoals in de afgelopen jaren bijvoorbeeld gebeurde in For Sama (Syrië), Porcelain War (Oekraïne) en Gaza’s Twins, Come Back To Me (Gaza), documentaires die een sprankje hoop bieden in ronduit desolate tijden.
Als Habak in 2017 zijn camera even terzijde legt om een kind te redden na een bomaanslag, wordt hij zelfs tot held gebombardeerd in de internationale media, die ook altijd op zoek zijn naar datzelfde sprankje hoop. Janay stelt hem gerust: jij bent meer dan een verhaal voor mij. Dat verhaal maakt hem alleen ook tot een doelwit voor islamisten.
Er zit niets anders op: de Syrische filmer zal moeten vluchten. Aan de andere kant van de grens met Turkije, een barrière die alleen met gevaar voor eigen lijf en leden is te nemen, wacht ‘my bird’. Hij is echter niet in de gelegenheid om afscheid te nemen van zijn familie. En haar christelijke familie weet niets van haar liefde voor een islamitische man.
Als Bashar al-Assad later letterlijk van zijn sokkel wordt getrokken in de Syrische stad Homs en de oorlog die hen bijeen heeft gebracht en verscheurd zowaar z’n einde lijkt te naderen, kunnen de vogels terug naar het nest, van waaruit ze zijn uitgevlogen. Terwijl in Habaks geboortestad Idlib opluchting overheerst, leeft nu Janays Beiroet in spanning.
Want Birds Of War lijkt soms even een sprookje, nét iets te veel misschien, maar is gesitueerd in het maar al te echte leven. Of ze dus ooit oprecht kunnen zeggen: en we leefden nog lang en gelukkig…?
In 1827 leefden er zo’n 50.000 mensen in slavernij op Surinaamse plantages. Slechts 368 van hen werden dat jaar vrijgekocht via manumissie, ‘het volgens bepaalde rechtsregels vrijgeven van een tot slaaf gemaakte’. Onder hen waren 231 vrouwen. En één van hen was Affiba – De Oudste Vrouw Van Paramaribo (54 min.). Zij werd vrijgekocht door haar partner Jacobus Dompig, met wie ze elf kinderen zou krijgen.
En deze Affiba fungeert nu, bijna tweehonderd jaar later, als hoofdpersoon van de nieuwe documentaire van Ida Does, die nauw verwant lijkt aan haar film Nieuw Licht: Het Rijksmuseum En De Slavernij (2021) over de totstandkoming van de tentoonstelling Slavernij. Senior conservator Eveline Sint Nicolaas was daarbij nauw betrokken, publiceerde onlangs het boek Suriname In Beeld en fungeert nu als getuige-deskundige.
Does verlaat zich echter vooral op ontwikkelingspsycholoog en jeugdliteratuurkenner Joan Windzak. Zij stamt, via een rechte lijn van moeders en dochters, af van Affiba en deed in archieven in Suriname en Nederland onderzoek naar haar voormoeder, ‘de oma van mijn oma van mijn oma van mijn oma’. Met goedkeuring van Affiba zelf overigens, die over haar schouder schijnt mee te kijken. ‘Ze wilde gewoon gevonden worden.’
Via Affiba exploreert Windzak tevens de slavernijhistorie. Dat is bepaald geen sinecure. Van veel tot slaaf gemaakten zijn de namen en persoonsgegevens niet bewaard gebleven. Windzak spreekt verder met familieleden en bezoekt een Surinaamse school, waar ze kinderen met heel verschillende verhalen en achtergronden kennis laat maken met haar voormoeder – en daarmee met de koloniale geschiedenis van hun land.
Affiba overleed op 10 december 1896. Zij werd tenminste 105 jaar oud. Kort voor haar dood mocht ze, als oudste burgeres van Paramaribo, op bezoek bij de gouverneur. Ze werd in een speciale koets opgehaald. Er is een foto bewaard gebleven van dit bijzondere moment. Een amateurfotograaf legde Affiba Maria Magdalena Dompig, en drie generaties van haar vrouwelijke nakomelingen, letterlijk voor het nageslacht vast.
Deze foto, opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum, leent zich prima voor een re-enactment en onderstreept in deze verzorgde film, op smaak gebracht met nogal gedragen klassieke muziek, tevens hoezeer wie je bent ook wordt bepaald door waar – en van wie – je afkomstig bent. De vereeuwigde zwarte vrouw Affiba had, net als veel van haar broeders en zusters, ook zomaar kunnen verdwijnen in de geschiedenis.
Bantam Film / vanaf donderdag 28 januari in de bioscoop
Ze gebruikt haar eigen familie en vrienden als voertuig om door de recente Iraanse historie te koersen. Jamshid Ahangarani, de vader van Pegah Ahangarani, was van origine filmmaker. En in zijn eerste producties speelde z’n beste vriend doorgaans de hoofdrol. Via de verhalen van haar vader leerde Pegah hem kennen als ‘oom Davood’, want in werkelijkheid zou ze hem nooit ontmoeten.
Terwijl Jamshid een essentiële strijder werd voor Iran in de oorlog met Irak (1980-1988), vertrok Davood Noori naar ‘Hollywood’. Dat was tenminste het verhaal dat daarvan werd gemaakt. De foto van ayatollah Khomeini, op de Nowruz-tafel in de woonkamer, moest intussen plaatsmaken voor een foto van Jamshids vriend. Na de oorlog zou Pegahs vader nooit meer een camera aanraken. Haar moeder Manijeh Hekmat daarentegen begon zich intensief met filmen bezig te houden, doorgaans als enige vrouw op de set.
Als verteller van haar eigen verhaal vindt hun dochter Pegah Ahangarani voor Rehearsals For A Revolution (101 min.) meer dan genoeg aanknopingspunten in haar eigen omgeving om de verwording van hun land te illustreren. Bij haar literatuurdocent, die wordt afgestraft omdat ze zich zonder hoofddoek heeft laten fotograferen, bijvoorbeeld. Bij haar oom Rashid, een deelnemer aan het studentenprotest in 1999. En bij haar vriendje Amir, die zich tien jaar later manifesteert bij De Groene Revolutie.
Ook Pegah zelf ziet haar peren bij deze bruut neergeslagen demonstratie. Haar rommelige beelden vormen de treffende weerslag van de hectiek en paniek van dit sleutelmoment in de recente Iraanse historie. Ze zoomt ook nog even in op Neda Agha-Soltan, de studente die wordt neergeschoten door een sluipschutter, voor de camera sterft en zo het huiveringwekkende gezicht wordt van een nietsontziend regime. Hoe kun je haar blik ooit nog vergeten? vraagt de filmmaakster zich dik vijftien jaar later af.
En dan heeft Ahangarani ineens een lege tijdlijn voor zich in het montageprogramma Adobe Premiere: hoe gaat ze dit verhaal over Yad, ‘het verleden dat terugkeert in het heden’, afsluiten? Hoe kan ze die geschiedenis een soort zin geven – al is het alleen via deze intieme, ingenieus opgezette en al even bevredigend afgeronde documentaire? Na diverse pogingen, die samen de oplossing bieden, vindt Pegah Ahangarani uiteindelijk een uitweg: ze maakt er een film van, die is bedoeld voor haar eigen kinderen.
Die wil ze opvoeden met het voorbeeld van degenen die nooit wilden ophouden met oefenen voor een leven in vrijheid.
Actua Artline / NTR / maandag 23 november, om 22.45 uur, op NPO2
‘Nogmaals’, zegt Martha Argerich tegen haar dochter Annie, terwijl ze op weg zijn naar een concert in Hiroshima, ‘ik wil niet op het podium sterven en ook niet in een vliegtuig.’ De Argentijnse pianiste is al even in de tachtig en treedt nog steeds overal in de wereld op. Dat gaat echter niet vanzelf. ‘Iedereen zegt me steeds dat ik beter speel dan ooit’, vertelt ze aan Annie. ‘Maar het maakt me elke dag bang als ik wakker word.’
Arderich maakt sowieso een zorgelijke indruk in Martha Argerich – Pianist Despite Herself (Nederlandse titel: Martha Argerich – Pianiste tegen wil en dank, 53 min.), de documentaire die haar dochter Annie Dutoit-Argerich, samen met Martin Mirabel, heeft gemaakt over de vermaarde concertpianiste. Ze sombert over wat er van haar is geworden. Ben ik dit wel, die broze vrouw achter de piano? Waarom ben ik überhaupt op deze plek beland? En hoe lang wil en kan ik daar nog blijven zitten?
En dan neemt Martha Argerich, nadat ze haar aanvankelijke tegenzin heeft overwonnen, daadwerkelijk plaats achter de piano en wordt diezelfde vermoeide vrouw ineens een topmusicus die volledig in haar element is. Deze transformatie en de bijbehorende ambivalente gevoelens zijn niet zo vreemd. Nadat ze op zeer jonge leeftijd werd gescout als talent, kwam Argerich’s leven volledig in het teken van de piano te staan. Ze kreeg thuisonderwijs en trad als vierjarige al op voor publiek.
Sindsdien zit Martha Argerich, die arts had willen worden, vast aan de piano. Tegen wil en dank, soms. Als haar ex-echtgenoot, de dirigent Charles Dutoit, naast haar komt zitten om samen met hun dochter Annie naar haar spel te luisteren en oude verhalen op te halen, stopt ze al snel met spelen. ‘Zo is het altijd geweest’, zegt hij lachend. ‘Sinds 1958 is er niets veranderd.’ Waarna zij licht geïrriteerd reageert: ‘Ik hou nu eenmaal niet van piano spelen.’ En dan wervelen haar vingers toch weer over de toetsen.
Dutoit-Argerich volgt haar in deze film, die is gelardeerd met fraaie archieffragmenten, van hotelkamer naar concertzaal, de enige thuizen die haar moeder heeft gekend. Onderweg probeert ze vat te krijgen op Martha’s gecompliceerde verhouding tot haar instrument. Zij is tegenwoordig weliswaar minder goed ter been, maar eenmaal op de plek waar ze, blijkbaar, thuishoort, excelleert ze als vanouds. En tussendoor beklaagt ze, bijna ritueel, haar lot.
National Geographic / Disney / vanaf donderdag 14 januari in de bioscoop
Bij een splitsing nemen sommige mensen nu eenmaal altijd de minst begaanbare weg. Eigenzinnige bergbeklimmers sluiten dus niet aan bij de file op weg naar de top van de Mount Everest, op de grens van Tibet en Nepal, maar beklimmen de berg aan de veel minder begaanbare noordkant. En de échte durfals skiën daarna ook nog naar beneden. Dat is alleen nog nooit iemand gelukt. Sterker: slechts een handvol alpinisten is er tot dusver überhaupt in geslaagd om via deze route de iconische top te bereiken.
Jim Morrison heeft nogal wat emotionele bagage om mee omhoog te slepen, zo wordt al snel duidelijk in Everest: The Other Side (115 min.). Hij wil met zijn vriendin Hilaree Nelson de top bereiken en vraagt ook collega-klimmer Jimmy Chin, die deze epische film samen met zijn echtgenote Elizabeth Chai Vasarhelyi heeft geregisseerd, om de uitdaging aan te gaan. Alle betrokkenen hebben dan nog geen idee wat er op hun pad zal komen en dat de hele onderneming een jaar of zeven in beslag zal nemen.
Het avontuur zet ook de relatie van het echtpaar Chin en Vasarhelyi, dat eerder klimfilms als Meru en het Oscar-winnende Free Solo maakte, op scherp. Hij stort zich er weer als vanouds in, zij overziet ook de mogelijke consequenties voor hun gezin als het onverhoopt misgaat. Dat is een terugkerend thema. ‘Zonder haar ga ik misschien de verkeerde kant op’ stelt Hilarees zoontje Grayden bijvoorbeeld over de uitdagingen van zijn moeder. En een crewlid zegt z’n kinderen gedag met ‘See you on Facetime’
Voor de expeditie heeft Morrison een Magnificent Seven-achtig team samengesteld. Elk lid brengt zijn eigen expertise mee én heeft zijn eigen persoonlijke verhaal. Cameraman Erich Roepke was er bijvoorbeeld als vijftienjarige jongen getuige van hoe zijn vader Roger in 2009 tijdens een skitrip in Oregon om het leven kwam bij een lawine. De gedachte dat hij de laatste ogenblikken van zijn bestaan heeft doorgebracht met de gedachte dat ook z’n oudste zoon wellicht was overleden, is nog altijd onverdraaglijk.
Chin en Vasarhelyi zoeken in deze film steeds de balans tussen de majestueus in beeld gebrachte klim op de verraderlijke noordzijde van de Mount Everest en de achtergrondverhalen van de deelnemers, waaronder ook de befaamde sherpa Yukta Gurung. Op die berg staat zeker niet alleen eeuwige roem op het spel. Hun hoofdpersonen gedragen zich soms ook als filmpersonages. Ze zeggen de juiste dingen op het juiste moment, voordat ze een cruciale volgende stap in het verhaal zetten.
Everest: The Other Side wordt daardoor wel écht een groots en meeslepend avontuur, dat weinigen onberoerd zal laten. Over hoe moed, doorzettingsvermogen en vriendschap onpeilbaar verdriet kunnen overwinnen. En, dat ook, over ‘thrill seekers’ die hun leven (en dat van hun dierbaren) in de waagschaal stellen om hun vlag op een zelfverkozen top te kunnen planten.
Cinéart / vanaf donderdag 7 januari in de bioscoop
Elizabeth Holmes zou met haar startup Theranos de wereld gaan veranderen. Met één klein druppeltje bloed konden voortaan vroegtijdig en goedkoop ziektes worden opgespoord. De ‘Apple van de gezondheidszorg’ bleek echter een gigantische zwendel. En Alex Gibney schminkte haar in 2019 volledig af in de vernietigende documentaire The Inventor: Out For Blood In Silicon Valley.
En de ‘komiek’ Nathan Fielder manifesteerde zich als een uit duizenden herkenbare stem op de grens tussen feit en fictie, met Nathan For You en The Rehearsal.
‘Samen’ hebben ze de meest gehypete documentaire/film van 2026 gemaakt. Is You Can See Everything the greatest film ever? kopte de Britse krant The Guardian zelfs. Daarbij werd zo nu en dan overigens ook een kanttekening geplaatst: is het wel een documentaire?
Die vraag is volstrekt gerechtvaardigd – en tegelijk, in deze specifieke situatie, ook totaal bezijden het punt. Vanaf het moment dat Nathan Fielder in 2023 aansluit bij Elizabeth Holmes, haar partner Billy Evans en hun twee kinderen in het strandhuis dat zij hebben gehuurd, met de afspraak dat hij alles van hen mag/kan zien, gaan alle regels van tafel. Voor het eerst in zeven jaar verschijnt de ‘biotech-pionier’ weer voor een camera. Met de afspraak: You Can See Everything (174 min.). En ook die belofte maakt schuld.
Holmes heeft dan nog 34 dagen te gaan voordat ze de gevangenis in moet en houdt nog altijd staande dat ze onschuldig is. Ze spendeert haar laatste uren in vrijheid met haar gezin, overlegt met advocaten én is samen met Billy bezig met Theranos 2.0. Intussen is er die uitgenodigde indringer in huis, die continu meekijkt, net iets te lange stiltes laat vallen en doorvraagt en -vraagt en -vraagt. Fielder probeert haar op alle mogelijke manieren te pakken te krijgen, maar tast regelmatig ook in het luchtledige.
Hij laat het onafscheidelijke koppel bijvoorbeeld fragmenten zien van de Abbott & Costello-sketch Who’s On First en uit The Dropout, een serie waarin de actrice Amanda Seyfried een ‘based upon a true story’-versie van Elizabeth Holmes aan de wereld toevertrouwt. Is dit het personage, een jonge vrouw met vuurrode lipstick, altijd een zwarte coltrui aan en demonstratief een ampul bloed in de hand, dat de media van haar hebben gecreëerd? Of was het toch de hoogbegaafde CEO van Theranos zelf?
‘Samen’ gaan ze op een ongelófelijke reis, waarvan niemand de eindbestemming kent. Behalve dat er ergens onderweg gevangenistijd moet worden overbrugd. Ze worden vergezeld door Lance Oppenheim, die de cameraploeg in dat huisje heeft opgedragen om de gesprekken tussen Fielder, Liz en Billy van zéér dichtbij te registreren, inclusief de non-verbale communicatie tussen hen en de ongemakkelijke stiltes. Doordat hij heeft gekozen voor een 4/3 beeldformaat, zitten ze, samen, opgesloten in het frame.
Elizabeth Holmes, een nog altijd jonge vrouw met Bambi-ogen waarmee ze inderdaad, zoals al in Alex Gibneys The Inventor werd beweerd, nauwelijks knippert. Billy Evans, haar toegewijde echtgenoot die zelf ook nog wat kaarten in zijn mouw blijkt te hebben. En Nathan Fielder, een man met ‘ongemak is mijn vak’ als lijfspreuk. Hij haalt alles uit de kast om de waarheid te vinden over de vrouw die zich ooit spiegelde aan Thomas Edison en nu eerder op een ‘idiot savant’ lijkt. Een konijn in Oppenheimers koplampen.
Nathan Fielder en Lance Oppenheim versus Elizabeth Holmes en Billy Evans. Ze zijn volstrekt aan elkaar gewaagd in deze breinbrekende film. Een superieur staaltje cinema – inhoud, beeld en – niet te vergeten – geluid, die zinderende soundtrack – dat elke genreduiding ontstijgt. Een film ook over radicale transparantie. Over alles mogen zien en daardoor niets meer kunnen zien – of juist iets heel anders. Een metafilm, kortom, die de gedachten blijft beheersen. En een ontzagwekkende prestatie.
De jacht is misschien nog wel mooier dan de vangst. Het uitzoeken van wat die mysterieuze vliegtuigen op het B-platform van Schiphol vervoeren en hoe zij dat te pakken kunnen krijgen is volgens Errol H.V. ‘geiler dan neuken’. Samen met zijn vaste kompaan ‘De Lange’ heeft de Amsterdamse meesterovervaller van een ‘inside man’, ‘De Turk’, gehoord dat daar grof geld omgaat. Nauwgezet wordt vervolgens De Schiphol Diamantroof (107 min.) voorbereid. Op vrijdag 25 februari 2005 slaat Errol met een speciaal samengesteld team zijn slag. Ze gaan ervandoor met een lading diamanten en sieraden ter waarde van ongeveer 75 miljoen euro.
In deze vlot lopende vierdelige serie blikt Errol vanuit Ibiza, waar hij zich op dat moment schuilhoudt voor justitie, terug op de grootste roofoverval in de Nederlandse geschiedenis. Regisseur Flynn von Kleist maakt daarvan een klassieke ‘heist movie’, compleet met omvangrijke reconstructiescènes (bestaande uit nagespeelde scènes, stockmateriaal en AI-beelden), kekke vormgeving en een funky soundtrack. De meesterovervaller wordt terzijde gestaan door zijn geanonimiseerde medewerker ‘De Antilliaan’ en enkele vrienden, kennissen en zijn broer Fred. Vanaf de andere kant van de roof belichten commandant Roy Regterschot en een vermomde collega van de Koninklijke Marechaussee hun eigen jacht op de daders.
Vanachter die smakelijke geschiedenis komt ook het persoonlijke relaas tevoorschijn van een man, die na een rottige jeugd op het slechte pad is beland. Zo wordt Errol, een echte ‘thrill seeker’ volgens broer Fred, verder geladen als personage – en uiteindelijk ook méér dan de zoveelste gewiekste crimineel die met glimmende oogjes mag vertellen over hoe ze die meesterkraak minutieus hebben voorbereid, daarna tijdens de klus zelf het ene na het andere obstakel glorieus konden nemen en tenslotte de politie op een dwaalspoor hebben gezet. De klopjacht op de multidisciplinaire bende zal ruim twintig jaar in beslag nemen en vraagt van de Marechaussee al net zoveel creativiteit en Ausdauer. Ook voor hen lijkt de jacht mooier dan de vangst.
Na afloop is het alleen nog de vraag of misdaad écht niet loont. Want hoewel hij oprecht spijt lijkt te hebben van het leven dat hij heeft geleid en de pijn die hij daarmee heeft veroorzaakt, blijft Errol natuurlijk zwijgen over het deel van de buitgemaakte diamanten dat nog altijd spoorloos is.
En dat geldt andersom ook: it’s a hit piece, meldt zijn beoogde hoofdpersoon @elonmusk al in 2023 via Twitter, het social mediaplatform dat hij dan net heeft aangekocht en omdoopt tot X. Later zal hij de filmmaker via datzelfde openbare podium nog een ‘douche’, een klootzak, noemen. Alex Gibney wordt er niet warm of koud van en reageert gevat: ‘Douché’. Al zijn interviewverzoeken worden in de navolgende jaren natuurlijk afgewezen.
Daarvoor heeft Gibney een eigenzinnige oplossing gevonden: hij laat een database aanleggen van alles wat Elon Musk ooit in het openbaar heeft gezegd. Vanuit diens hypothese dat we als mensheid wellicht in een simulatie leven of vastzitten in een existentiële videogame heeft hij daarmee vervolgens een gesimuleerd interview gecreëerd met een AI-versie van Musk, een Terminator- achtige cyborg die verzeild is geraakt in z’n eigen computergame.
Ook de mensen uit Musks omgeving die Gibney wél bereid heeft gevonden om te vertellen over Musk – van usual suspects zoals oud-medewerkers en voormalige geestverwanten tot z’n vader Errol, ex-vrouw Justine en voormalige geliefde, de MAGA-influencer Ashley St. Claire – krijgen hun eigen decor. Ze zijn geïnterviewd voor een ‘green screen’, waarop hij een onwerkelijke, kunstmatige omgeving tevoorschijn tovert. Een simulatie van de échte wereld.
Elon Musk is als de hoofdpersoon van The Man Who Could Work Miracles (1936), een zwartwit-film uit Gibneys jeugd waarin God een willekeurige man absolute macht geeft om te bekijken of hij daarmee de wereld of zichzelf vernietigt. Een andere analogie waarvan de filmer gretig gebruik maakt is Musks favoriete boek The Hitchhikers’s Guide To The Galaxy, waarin buitenaardse wezens de aarde opblazen om een interplanetaire snelweg te kunnen aanleggen.
Zou Elon de ironie daarvan inzien? vraagt Gibney zich hardop af. Hij, de roekeloze rijkaard, die op weg naar een ingebeelde toekomst – gesymboliseerd door het ‘Occupy Mars’ T-shirt dat ie geregeld draagt – de hedendaagse wereld opblaast. Letterlijk, als we Alex Gibney mogen geloven, die de film heeft aangekleed als een dystopische sciencefictionfilm, waarin een hyperambitieuze techpionier zowaar kan uitgroeien tot een megalomane schurk.
In de eerste helft van dit portret start Gibney bij Musks avonturen bij SpaceX en Tesla (waarvan de schaduwzijnen onlangs ook al werden uitgelicht in Elon Musk Unveiled). Na de verplichte intermissie brengt hij de Trump 2.0-versie van Musk in beeld. De manier waarop hij de Amerikaanse overheid probeert uit te kleden bijvoorbeeld lijkt verdacht veel op hoe hij op zijn eerste werkdag over de Twitter-burelen rausde. Inclusief een vrijwel identieke ‘A fork in the road’-mail.
Op zulke momenten is Gibney op z’n sterkst. Als hij gedegen research paart aan vertelbravoure. Dan blijft er ook geen middel onbenut: een sturende voice-over, vileine humor en dikke muziek. Niet al te subtiel, wel heel doeltreffend. En die vorm sluit aan bij de inhoud: bij de man die een superhelden/schurken-versie van zichzelf is geworden. Daarbij zaagt ook de filmmaker van dik hout planken: ‘s Mans bezuinigingsoperatie wordt direct gekoppeld aan stervende kindjes.
Elon is wezenlijk veranderd, betoogt z’n eerste ex-vrouw Justine, die vijf van zijn inmiddels zeker veertien kinderen op de wereld zette. Waaronder ook dat ene kind. Sinds Vivian Jenna Wilson in transitie ging, beschouwt Justines voormalige echtgenoot haar als dood. Ten onder gegaan aan het ‘woke virus’. Op deze wereld zijn er winnaars en verliezers, hield Elon zijn destijds zesjarige kind volgens de overlevering voor. ‘Wil je tot de winnaars of tot de verliezers behoren?’
De cyborg-Elon rekent zich met Starlink, xAI en Grok ongetwijfeld tot de overwinnaars. Intussen probeert lijkt zijn IRL-variant de verspreiding van deze film tegen te gaan. Grote tech-platforms zoals Facebook, YouTube, Instagram, TikTok en – natuurlijk – X weigeren om die te promoten. En dat gebruikt Alex Gibney natuurlijk weer om, juist, zijn film te promoten. Die biedt weliswaar geen nieuwe inzichten, maar brengt de gevaren van de Musks van deze wereld wel naar een groot publiek.
Over welke data kan Elon Musk, als ‘rijkste man van de wereld’, bijvoorbeeld beschikken? En hoe gaat hij die inzetten als zijn belangen in het geding komen? Ashley St. Claire waarschuwt alvast: ‘Elon is a nuke’, een kernwapen.
Zolang hij er maar hard voor werkt. Dan vindt de vader van Gabin (105 min.) het al snel best. Zijn zoon wordt er soms doodmoe van. En de slagerij van zijn pa wil hij ook al niet overnemen. Vader Jourdel maakt graag korte metten met de fratsen van z’n tienerzoon. Wanneer Gabs resultaten op school niet overhouden, zeker de buitenlandse talen, zegt hij hem de wacht aan: als die cijfers niet zijn verbeterd voor de kerst, confisqueert pa zijn computer. Dan is het uit met al dat gegame. Hij betaalt dat schoolgeld niet voor zijn plezier!
Regisseur Maxence Voiseux volgt de opgroeiende tiener uit Noord-Frankrijk gedurende tien jaar. Bij zijn moeder en haar veehouderij voelt Gabin zich veel beter. Lévende dieren, daarvan gaat zijn hart sneller kloppen – al ontkomt hij er niet aan om zijn pa soms te ondersteunen in het abattoir. Zijn ouders moeten allebei keihard werken om het hoofd boven water te houden. Zowel de boerderij als de slagerij zijn bepaald geen vetpot. Gab heeft ondertussen zijn eigen dromen en probeert daar in lastige tijden aan vast te houden.
In de loop van deze film verandert hij van een achtjarig moederskind, dat graag knuffelt met koeien, computerspelletjes speelt en met z’n vriendinnetje Lilou babbelt over wat er in hem omgaat, in een adolescent die z’n eigen plan trekt, op een agrarisch internaat belandt en het ongelijk van zijn vader wil bewijzen. Voiseux kijkt toe en legt Gabins ontwikkeling en relatie met zijn ouders vast in verstilde observerende scènes, die worden ingekleurd met een sferische soundtrack en weldadige beelden van het Franse platteland.
Zijn coming of age-film toont de wording van een man. Niet als een spannende geschiedenis, waarin de ene bokkensprong op de andere volgt, maar als een kalme aaneenschakeling van eigen ideeën, te nemen drempels en onafwendbare beslissingen. ‘Het is een tweesnijdend zwaard voor mij’, schetst Gabin zelf zijn voornaamste dilemma. ‘Als ik blijf, dan vergiftig ik de situatie voor mezelf. En als ik ga, maak ik me zoveel zorgen dat het ook onmogelijk wordt.’ Op de drempel van volwassenheid zal hij desondanks een keuze moeten maken.
En zijn ouders hebben zich daar maar mee te verzoenen.
‘Wat voor man was ik, die vrouwen zo behandelde?’ vraagt Russell Brand zich af in zijn memoires. ‘Als dit is wat ik je vertel, kun je je dan voorstellen wat er is weggelaten?’ Dat citaat voelt bijna als een aansporing voor de Britse journaliste Charlotte Wace. Zij heeft zich aangesloten bij haar Sunday Times-collega Rosamund Urwin, die al enige tijd onderzoek doet naar de bekende komiek, presentator, acteur en politieke activist.
Brand lijkt in eerste instantie niet iemand die iets weglaat. In zijn onemanshows, televisieprogramma’s en autobiografie maakt hij er bepaald geen geheim van dat hij van seks houdt. Zo vaak mogelijk, met zoveel mogelijk verschillende vrouwen. En ook kinky is geen enkel probleem. Toch is ook die openheid slechts schijn, heeft Urwin ontdekt. Een slimme manier van verbergen. Want achter die sterke verhalen gaan weer verhalen over seksueel geweld schuil. Waarvan een buitenstaander vermoedelijk in eerste instantie denkt: dat heeft zo’n man, waarvoor meisjes en vrouwen collectief in katzwijm lijken te vallen, toch helemaal niet nodig?
Inmiddels is Russell Brand wel degelijk tot ruim tien gevangenisstraf veroordeeld vanwege verkrachting en aanranding. In de documentaire Russell Brand: Open Secret (83 min.) reconstrueert Olivia Isaacs hoe Urwin en Wace hun onderzoek naar zijn seksuele wangedrag, vermoedelijk gevoed door een lastige jeugd, drugsgebruik en een seksverslaving, rond proberen te krijgen. Als ze hem te langen leste hun verhaal sturen om wederhoor te vragen, ontkent hij in alle toonaarden. De publicatie is, in de woorden van zijn advocaten, een gecoördineerde campagne, om een alternatief voor de mainstream media de nek om te draaien.
Russell Brand heeft dan al een opmerkelijke werdegang achter de rug: van volledig losgeslagen presentator en acteur via plotseling opduikende linkse stokebrand naar alt-right complotdenker. Als de beschuldigingen tegen hem in 2023 openbaar worden gemaakt, ook via de documentaire In Plain Sight, vindt hij zichzelf nóg maar eens een keer opnieuw uit als christelijke prediker. Een voormalige huisgenoot, collega’s, ex-vriendinnen, seksmaatjes en (geanonimiseerde) slachtoffers proberen die ontwikkeling en zijn problematische houding ten opzichte van vrouwen, die al die jaren onveranderd lijkt te zijn gebleven, in deze overzichtsfilm te duiden.
Niet alleen zijn voormalige vriendin Amanda Algueró Alejos, uit de tijd dat hij nog een onbekende theaterdocent was, relateert die aan Brands getroebleerde relatie met zijn vader, een man die hem al kort na z’n geboorte in de steek liet en die later in Thailand prostituees inhuurde voor zichzelf en zijn zoon. Met zo’n slecht voorbeeld moest het wel misgaan, zo lijkt de implicatie. Zeker omdat ‘slecht gedrag’ daarna zo’n beetje het unique selling point werd van Russell als exponent van van de ‘naughties’. Een ‘eigen’ #metoo-affaire leek daarmee onvermijdelijk – al liet die, voor een kwestie die in de entertainmentbusiness allang als een lopend vuurtje rondging, lang op zich wachten.
Een eenvoudige zanger. Populair, dat wel. Valentín Elizalde, bijgenaamd El Gallo De Oro. Ofwel: De Gouden Haan. Met zijn onafscheidelijke cowboyhoed treedt de charmeur overal in Mexico op. Hij zingt er ook narcocorridos, liederen waarin drugsbaronnen en de bijbehorende levensstijl worden bezongen.
Zoals die ene corrido A Mi Enemihos, het lijflied van het Sinaloa-kartel van de beruchte drugsbaas El Chapo Guzmán. Heeft die hem de kop gekost op 25 november 2006 na een optreden op een privéfeest in Reynosa, vlakbij de grens met de Verenigde Staten? De Tamaulipas-regio in Noord-Mexico geldt immers als het territorium van Gúzmans vijanden, het Golfkartel en de gewapende vleugel daarvan, Los Zetas. Hebben zij het optreden van ‘Vale’ opgevat als een publieke vernedering? Of heeft hij gewoon nét iets te opzichtig aangepapt met een vrouw van een lokale drugsbaas?
Hoe dan ook, aan het einde van de eerste aflevering van Valentín: La Muerte Del Gallo De Oro (Engelse titel: Valentín: The Killing Of The Golden Rooster, 135 min.) is ‘De Gouden Haan’ geslacht. Hij wordt met zijn auto in een hinderlaag gelokt en rücksichtslos neergemaaid. Tegen die tijd zijn enkele figuren uit zijn directe entourage al opgevoerd met een zwart balkje over hun ogen. Tot de verdachten behoort ook Valentíns neef en rechterhand Fausto ‘Tano’ Castro Elizalde. Hij komt zowaar vrijwel ongeschonden uit diezelfde auto. Heeft hij de befaamde banda-zanger in de val gelokt?
Tano zelf ontkent ten enen male in deze driedelige serie, die door regisseur Ida Cuéllar is aangekleed met dik gedramatiseerde scènes. Vale’s neef vreest dat hijzelf alsnog zal worden vermoord en wil naar de VS, vertelt ie als de politie hem na de aanslag aantreft. Twintig jaar later lijkt hij niet meer zo onder de indruk. Tano geniet ogenschijnlijk van zijn rol als ooggetuige en is ook best bereid om de moord nog eens uitgebreid te reconstrueren in een vergelijkbare auto. ‘Ik wist niet of ik in een film zat of dat het echt was’, zegt hij dan en maakt zichzelf – terecht of onterecht – nóg meer verdacht.
Intussen gaat Valentín Elizaldes autopsie viraal. Iemand heeft de schokkende beelden online geplaatst. Op de achtergrond klinkt één van zijn liedjes, Te Quiero Así. Ik hou zo van jou. Het is moeilijk om er geen boodschap in te lezen. Zo wordt, via de casus van een eenvoudige zanger en deze geslaagde miniserie daarover, de totale verwevenheid van de zogeheten Narco Cultura en de drugskartels zichtbaar. En een optreden op een besloten feest, met voornamelijk drugscriminelen in het publiek, kan zomaar een heel nare toegift krijgen. Net als overigens het leven van El Gallo De Oro.
Na de dood van Valentín Elizalde heeft zijn muziek alleen maar meer leven gekregen. En daardoor is er een ordinaire ruzie ontstaan over zijn nalatenschap. De royalties, welteverstaan.
Piece Of Magic / vanaf donderdag 4 maart in de bioscoop
Voordat ze definitief in de vergetelheid raken nodigt de vermaarde Afro-Amerikaanse filmmaker William Greaves de nog levende kopstukken van de Harlem Renaissance uit voor een cocktail party in het huis van de legendarische jazzpianist Duke Ellington. De documentaire die hij voor ogen heeft, een eerbetoon aan de plotselinge opleving van de zwarte cultuur in de jaren twintig en dertig, wordt echter nooit afgerond. Nu heeft zijn zoon David Greaves, destijds één van de cameramensen, twaalf jaar na het overlijden van zijn vader er toch weer z’n tanden ingezet.
Once Upon A Time In Harlem (100 min.) start dat feestje met de fotograaf James Van Der Zee, die de ‘who’s who’ van de Harlem Renaissance in New York vereeuwigde met zeer uitgesproken zwartwit-foto’s (en waarover Sherman de Jesus in 2021 al de persoonlijke documentaire The Photograph maakte). ‘It’s nice to be among oldtimers’, constateert die al snel als hij een hele stoet Afro-Amerikaanse artiesten en intellectuelen ziet arriveren: schrijvers, politici, kunstenaars, activisten, musici, journalisten, dichters, historici en theatermakers.
De Harlem Renaissance was het ‘Mekka of the New Negro’ aldus de boekverkoper en socialist Richard B. Moore, die zich samen met kopstukken zoals Arna Bontemps, Romare Bearden en George Schuyler regelmatig in de geanimeerde gesprekken én debatten mengt. Over beeldbepalende zwarte helden zoals W.E.B. du Bois en Paul Robeson, de Back to Africa-missie van Marcus Garvey en welke Afro-Amerikaanse opiniemakers het meeste historisch belang hebben – en of dit wel een goede manier is om naar hun gezamenlijke geschiedenis te kijken.
Die is getekend door slavernij, segregatie en racisme. En in hun werk zijn die ook vaak gemakkelijk te herkennen. In zijn muurschildering From Slavery Through Reconstruction (1934) heeft de kunstenaar Aaron Douglas bijvoorbeeld zowel de Ku Klux Klan en het leger van de Zuidelijke Staten als de Emancipatieproclamatie van Abraham Lincoln een plek gegeven. Maar of Douglas daarmee automatisch ook een zwarte of Afro-Amerikaanse kunstenaar is? Daarover verschillen de meningen in deze conversatiefilm. Zijn mensen zoals hij niet eerst en vooral gewoon kunstenaar?
Zoals het helden van een verloren tijd betaamt, klagen de zwarte iconen die Once Upon A Time In Harlem floreerden begin jaren zeventig al over het gebrek aan historisch besef bij de jeugd van toentertijd. Ze hebben vaak geen idee op de schouders van welke giganten ze staan, verzuchten zij dan. William Greaves heeft deze trotse mannen – en een enkele vrouw – nét op tijd voor hun intellectuele en artistieke nageslacht vereeuwigd. En zijn zoon David zorgt er nu voor dat ze ook bewaard blijven voor de jeugd van de toekomst, die vermoedelijk geen idee heeft wie zijn vader ook alweer was.
Deze film, zijn nalatenschap, heeft aanzienlijke culturele en historische waarde – al is het ook duidelijk een product van z’n tijd.
Casper Buitendijk / Tomtit Film / VPRO / zondag 22 november, om 19.20 uur, op NPO3
‘Wat heb jij nodig om verder te groeien?’ vraagt de juf aan de leerlingen van de Internationale Schakelklas Zaanstad. Zij bevinden zich Tussen Werelden (15 min.). Aan de hand van een boom legt ze uit: jullie hebben wortels in je eigen land en nu ook hier in Nederland.
Je familie, geeft Hamed (17) haar als antwoord. Die zit in zijn geval alleen nog in Soedan. Het Oekraïense meisje Anelina (13) vindt het nog spannend om vragen te beantwoorden in de klas. En Tasneem (15) uit Syrië valt bij het maken van een gedichtje toch terug op haar ‘moerstaal’: Arabisch. Want dat spreken ze thuis.
In deze korte jeugddocu laat Selle Inti Sellink zien hoe drie nieuwe Nederlanders, die hun roots hebben liggen in één van ‘s werelds brandhaarden, bezig zijn om in hun nieuwe land te aarden. Ze doen dat schoorvoetend, stapje voor stapje. Sellink verbeeldt hun verplanting met fleurige animaties van Madeleine Homan.
Daarin wordt de afstand tussen hun twee werelden overbrugd. Er is ook praktische ondersteuning. Met behulp van een vertaalapp lukt het Anelina bijvoorbeeld om te delen wat er in haar omgaat en wat ze tijdens de oorlog in haar geboorteland heeft meegemaakt. En dan kan ook zij die nieuwe wereld gaan omarmen.
Net als de andere tijdelijke bewoners van deze ‘tussenwereld’ is ze in deze warme en sfeervolle film weer aan het wortelen. ‘Mijn taal groeit als een boom’, declameert Tasneem ten overstaan van een gewillig publiek. ‘Stevig geworteld in mijn hart.’
I Know You Know I Exist (53 min.) is een kwartier onderweg als de vader van Tomas Ponsteen, inbellend vanaf een camping, de vinger op de zere plek legt: ‘zeggen zij bijvoorbeeld niet tegen jou van: goh, waarom ga jij nou niet zelf op zoek naar je moeder?’ Zijn zoon, geadopteerd in 1993 vanuit Brazilië, is afgereisd naar z’n geboortestad Sāo Paulo, waar hij het gezelschap opzoekt van drie vrouwen, die een half leven eerder afstand hebben gedaan (of moesten doen) van hun baby. Zij stellen nu alles in het werk om dat opnieuw te vinden en hun ouder-kind relatie te herstellen.
Via hun herinneringen, gemis en zoektocht hoopt Ponsteen een beter beeld van zijn eigen achtergrond te krijgen. Zou zijn biologische moeder ook naar hem verlangen? Hij zet tegelijk nauwelijks stappen om daarachter te komen en blijft hangen bij de vrouwen die, net als zij, in hun tienerjaren moeder zijn geworden. De Nederlandse dertiger laaft zich aan hun verlangen naar hun kind en houdt zich, bijna als een surrogaatzoon, op in hun directe omgeving. Zo zou zijn eigen moeder nu kunnen zijn, hunkerend naar hem, haar verweesde kind. Haar vinden zou alleen ook een tegenvaller kunnen worden.
Ponsteens film, waarin hij de tijd neemt om zijn indrukken en gevoelens te verwerken en ook regelmatig belt met zijn adoptieouders op de camping, weerspiegelt dit gevoel. Omdat hij blijft twijfelen, komt zijn zoektocht nooit echt op gang – ook al is ie aan het eind wel degelijk wat wijzer geworden over zijn biologische ouders. De aanvankelijke belofte van een Spoorloos-achtige zoektocht, die wordt afgerond met een emotioneel weerzien of juist definitief afscheid nemen, wordt alleen nooit ingelost. Intussen lijkt de maker Tomas Ponsteen wel oprecht zijn eigen gevoel als hoofdpersoon te volgen.
Zo gaat het in de praktijk waarschijnlijk ook. Twijfel hoort nu eenmaal bij zulke elementaire levenskeuzes. Voor een buitenstaander is dat, hoe authentiek ook, wel een lastig proces: Ponsteens zoektocht wordt via een omweg opgestart en speelt zich verder vooral van binnen af. En het is vooralsnog onduidelijk of en hoe die, na deze omfloerste opstart, wordt vervolgd. Bij die andere Braziliaanse afstandsmoeders heeft hij in elk geval afdoende kunnen horen, zien en voelen wat het afstaan van een kind zou kunnen betekenen voor de vrouw die hem op de wereld heeft gezet.
Terwijl acteurs scènes uit hun leven binnen Faderhuset naspelen, krijgen de voormalige leden van de Deense evangelische kerk die situaties weer helder voor de geest. Niet emotioneel genoeg of juist te grappig, corrigeren ze de spelers. Daarna leggen ze uit hoe het werkelijk ging en zetten hen dan weer aan het werk. Zo proberen ze samen door te dringen tot de psychologie van de omstreden sekte, die in 1990 werd opgericht en in 2016 naar het buitenland verkaste vanwege beschuldigingen van geweld en misbruik.
Camilla Louise Johnson (lid van 2000-2007) kijkt in Faderhuset (internationale titel: Father’s House, 98 min.), een hybride film van Adam Nielsen, Eva Mulvad en Andreas Koefoed, bijvoorbeeld terug naar een gesprek met de leider van de gemeenschap, Ruth Evensen. Ze krijgt van haar geen toestemming om te scheiden van haar echtgenoot. Als negen- en tienjarige zijn zij met elkaar gematcht op een christelijk kamp. Van een einde aan dit gearrangeerde huwelijk, dat inmiddels ook enkele kinderen heeft voortgebracht, kan geen sprake zijn – ook al heeft de almachtige Ruth, met onderkoelde dreiging neergezet door de actrice Trine Dyrholm, dit eerder wel min of meer toegezegd.
Ruths wil – hoe onvoorspelbaar die blijkbaar ook is – blijft wet in de sektarische gemeenschap. Camilla, een rol van de actrice Laura Kronborg Kjær, heeft het maar te slikken. Terwijl de acteurs de situatie zo goed mogelijk nabootsen, lijkt de échte Camilla die opnieuw te beleven. Ze vraagt Laura of die misschien een traan kan plengen. Naderhand proberen ze samen te vatten wat er zojuist, en toentertijd, is gebeurd. Soortgelijke gesprekken ontstaan ook na scènes met Jerry Jensen (1999-2008), een man met een lichamelijke beperking die zich altijd een buitenbeentje heeft gevoeld en bij Faderhuset z’n plek vond. Mettertijd zou God hem bovendien kunnen helen.
Jerry is erbij als de leden van Faderhuset zich toegang verschaffen tot een gekraakt pand in Kopenhagen, dat ze zogenaamd hebben aangekocht om er een kerk van te maken. Het komt tot een gewelddadige confrontatie. Terwijl opponenten op hem inbeuken, voelt Jerry volgens eigen zeggen enorme innerlijke vrede. ‘Het bracht me vreugde om daar te liggen en in elkaar getrapt te worden voor mijn geloof’, vertelt hij aan de acteurs. ‘Want nu wist ik zeker dat mijn geloof iets betekende.’ Terwijl de sekteleden zich na deze botsing wentelen in hun eigen gelijk, wordt het pand met veel geweld ontruimd. Het zal ook worden gesloopt. Want die kerk wordt uiteindelijk toch elders gebouwd.
Als Jerry in een andere scène ziet hoe acteur David Dencik, in de rol van zijn vroegere zelf, uitvaart tegen een pupil, wordt hij even héél klein. De gedachte dat hij een ander zo heeft behandeld… ‘Ik genoot echt van die macht’, geeft hij nu toe. Het zijn precies zulke ontboezemingen waarmee Faderhuset zich onderscheidt van veel andere sektedocu’s. Op zulke momenten bewijst ook het zoeken naar de waarheid via de vervlechting van fictie en non-fictie z’n waarde. In deze film worden geen harde grens tussen daders en slachtoffers getrokken. En de focus ligt ook niet zozeer op de uitwassen van individuele leiders als wel op de psychologische mechanismen achter het gedrag binnen die groep.
Wanneer het machtsspel steeds verder ontspoort en tot aanvaringen leidt, komen die daardoor extra hard binnen. Nielsen, Mulvad en Koefoed maken invoelbaar hoe de Faderhuset-constellatie, met duidelijke leiders, onwrikbare ideeën en een mythische vader aan wie alles kan worden toegeschreven, wel tot onverkwikkelijke toestanden móet leiden. En die duren vermoedelijk nog altijd voort, want Ruth Evensen en enkele van haar getrouwen, zetten hun eigen vrije en radicale kerk, tegenwoordig vanuit Tsjechië, nog altijd voort.
Het laatste woord kwam in de vorm van een beeld. Amerika’s zorgvuldig opgedirkte First Lady Nancy Reagan stapte de fotosessie in met allerlei eisen over wat hij allemaal wel en niet mocht laten zien. Één ding vergat haar team: Nancy’s handen.
En juist die – omahanden, waarmee ze haar echtgenoot, president Ronald Reagan, net iets te stevig vasthoudt – laat fotograaf Richard Avedon dus zien. Ze was er woest om. ‘Pa was heel erg op controle gericht’, vertelt zijn zoon John in de documentaire Avedon (104 min.) van regisseur Ron Howard. Hij was best bereid om hen er een beetje in te luizen, vult Tina Brown, oud-hoofdredacteur van The New Yorker, aan.
De hertog en hertogin van Windsor, die een reputatie hadden als antisemieten, flikte ‘Dick’ Avedon een ander trucje. In eerste instantie kon hij niet door hun muur van vriendelijke glimlachen breken. Totdat hij zich realiseerde dat zij enorme hondenliefhebbers waren. ‘Ik zei dat ik te laat was omdat m’n taxi een hond had overreden’, vertelt hij in bewaard gebleven audio-opnamen. ‘Toen viel het masker en nam ik de foto.’
Zo duelleerde Richard Avedon (1923-2004) regelmatig met z’n subjecten – en hij won vanzelfsprekend. Vanwege dat laatste woord / beeld. Hij beschouwde zijn foto’s in zekere zin ook als zelfportretten. Via hen liet hij zichzelf zien. Hij werd daarom een wrede manipulator genoemd, vertelt ie zelf, niet zonder trots. Anderen noemden hem een existentiële held of agent van de dood. Een man die altijd het onderste uit de kan wilde.
Howard probeert in deze film, net als zíjn subject, voorbij het imago van deze onverschrokken en beeldbepalende fotograaf te komen. Bij het jongetje dat zijn vader nooit echt wist te bereiken. En bij de broer die afscheid had moeten nemen van zijn eerste muze, z’n knappe zus Louise. Terwijl zij verpieterde in een psychiatrische kliniek, bleef hij haar in zijn eerste jaren als modefotograaf zoeken in z’n modellen.
Later sloeg Richard Avedon zijn vleugels uit. Hij zou uiteindelijk 16.000 fotosessies doen, in de loop van zestig jaar. In die tijd bestreek hij het hele terrein tussen ‘hoge’ kunst en ‘lage’ commercie en ontwikkelde ie zich tot een chroniqueur van Amerika in de tweede helft van de twintigste eeuw. ‘Goede techniek maakt je nog geen goede fotograaf’, legt hij zelf uit aan het eind van dit geslaagde portret. ‘Het gaat om de geest achter de camera.’
Elon Muscular doet een boekje open over Tony Huge, die betrokken zou zijn geweest bij de dood van Leo Longevity. Dat klinkt als Tiger King in de manosfeer. De misogyne fitfluencer Leo is begin 2023 met zijn broek op z’n enkels aangetroffen op de badkamer van zijn eigen woning in de Thaise metropool Pattaya, één van sekshoofdsteden van de wereld. Via zijn tragische dood komt een wereld in beeld, waar cartooneske personages patserige YouTube-filmpjes opnemen, het innemen of injecteren van spierversterkende en prestatieverhogende middelen propageren én elkaar naar het leven staan.
Centraal in deze schimmige wereld staat de Amerikaanse bodybuilder ‘Dr. Tony Huge’. De voormalige advocaat Anthony Hughes is volledig verslingerd aan anabole steroïden, wordt als uithangbord ingezet door het louche supplementenbedrijf Enhanced Athlete en geldt inmiddels als ‘de Hugh Hefner van biohacking’. In Thailand omringt Huge zich met gelijkgestemden en een harem, bestaande uit plaatselijke sekswerkers, en gaat ie zich te buiten aan seks en drugs. Een dag naturel is, stelt hij in de driedelige serie Get Huge: Looksmaxxing To Death (188 min.) van Stacey Lee, een dag niet geleefd.
In Huges omgeving wil er ook nog wel eens iemand uit het leven stappen, dood vallen of spoorloos verdwijnen. ‘Het heeft niets met mij te maken’, stelt Tony. ‘Behalve misschien dat m’n vrienden een beetje gek zijn.’ En als het ene labiele maatje wegvalt, vindt ie wel weer iemand anders om diens plek in te nemen. Zoals nu de fitfluencer Connor Murphy, die enkele fikse mentale crises heeft gehad en desondanks volop experimenteert met allerlei middelen. ‘Als Connor gek wordt en van een gebouw springt, is dat goede data’, stelt Huge, volgens een geheel eigen logica. ‘Doe dan niet wat Connor deed.’
Lee kijkt ogenschijnlijk verlekkerd rond in deze duistere subcultuur, veelal groenblauwgrauw uitgelicht en aangezet met een gejaagde soundtrack, waarin de zelfverklaarde dokter en biohackexpert Tony Huge dienst doet als ‘the man you love to hate’. Hij fungeert als rolmodel voor een bepaald slag jonge mannen, dat steeds extremere middelen aanwendt om zichzelf te modelleren naar een verknipt ideaalbeeld, met penisvergrotingen, bonesmashing en dwaze cosmetische ingrepen als mogelijke uitingsvormen. Een wereld waarin vrouwen niet meer zijn dan gebruiksvoorwerpen.
Tegelijkertijd is het ook de vraag welke intriges in de trashy miniserie nu werkelijk authentiek zijn – en wat in scène is gezet voor deze vervreemdende duik in toxische mannelijkheid, waarin alle metershoge personages, bizarre elementen en onnavolgbare verhaallijnen ook wel erg warrig aan elkaar zijn geknoopt. Get Huge slaagt vooral als freakshow, waarin eeuwige jongens zich gedragen als karikaturale mannetjes – en het tevergeefs, en met tragische gevolgen, zoeken is naar empathie en mededogen.