Sinds enkele dagen is op Netflix de documentaire Get Me Roger Stone (101 min.) te bekijken. Deze gloednieuwe film documenteert op uiterst soepele wijze de spraakmakende carrière van Trumps smoezelige rechterhand, Roger Stone. Stone knapt sinds jaar en dag smerige karweitjes op voor de huidige Amerikaanse president, zou hoogstpersoonlijk diens back channel naar Wikileaks zijn geweest en werd volgens eigen zeggen vorige week nog door de president geconsulteerd over het veelbesproken ontslag van FBI-directeur James Comey.
Om je een beeld te vormen: de flamboyante Roger Stone heeft op zijn rug een tattoo van ene Richard ‘Tricky Dick’ Nixon, de enige Amerikaanse president die ooit heeft moeten aftreden. Op Comeys ontslag reageerde hij vorige week met een triomfantelijk ‘You’re fired!’-tweetje, een verwijzing naar de vaste oneliner van zijn baas in diens succesprogramma The Apprentice (‘should have won an Emmy’, aldus the Donald zelf).
In Get Me Roger Stone van regisseur Morgan Pehme debiteert de consultant met veel aplomb de ene na de andere politieke straatwijsheid, zogenaamde Stone Rules. Van ‘Het is beter om berucht te zijn dan helemaal niet beroemd’ tot ‘Politiek is showbusiness voor lelijke mensen’. Of, zijn meest (zelf)onthullende oneliner: ‘Haat is een sterkere motivator dan liefde.’
De politieke professional Stone belichaamt zo de verwording van de Republikeinse partij; van de keurige president Eisenhower via de corrupte Nixon naar de ultieme narcist Trump. Dat levert een bruisende film op, die niet alleen erg entertainend en grappig is, maar ook context en achtergrond verschaft bij het fenomeen Trump en de enge politieke wereld die daarachter schuilgaat. Boeiende, maar ook belangrijke documentaire dus.
In de fascinerende documentaire A Storm Foretold (2023) volgt de Deense filmmaker Christoffer Guldbrandsen Roger Stone voor, tijdens én na de tumultueus verlopen Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020, waarbij hij zelf een dubieuze rol heeft gespeeld met het opzetten van de Stop The Steal-campagne.
Afgelopen week werd bekend dat Frans Bromet een Ere-Nipkowschijf krijgt voor zijn bijzonder omvangrijke oeuvre. Sinds jaar en dag trekt de inmiddels 72-jarige filmer als een soort eenmansleger het land door, op zoek naar de verhalen van veelal ‘gewone Nederlanders’.
Bromets werk is divers (van de fameuze docuserie Buren tot De Film Die Nooit Afkwam, een documentaire over een Holocaust-overlever die 4 mei jongstleden werd uitgezonden), maar altijd herkenbaar door zijn geheel eigen tone of voice. Letterlijk: die zeurende stem, die rücksichtslos vragen blijft stellen. En figuurlijk: dat enorme gevoel voor waar het verhaal zit, daar waar het wringt, en het vermogen om dat er dan ook ter plekke uit te halen.
De interviewstijl van Frans Bromet, die vaak gewoon de laatste woorden van zijn gesprekspartners herhaalt, is zelfs een begrip geworden (zie ook onderstaand fragment uit De Grens Van Frans Bromet, een film over de man zelf).
In de ontroerende documentaire In Een Klap (54 min.) uit 2015 spreekt Frans Bromet met mensen die betrokken waren bij een dodelijk ongeval en die daar nog dagelijks last van hebben. In een onbewaakt ogenblik kreeg hun leven ineens een geheel ander karakter.
Claudia Commijs heeft een dwarslaesie en wil niets liever dan weer kunnen lopen. Via de Sint Maartenskliniek in Nijmegen komt ze in contact met een groep studenten van de Technische Universiteit in Delft, die iemand zoeken om met het door hen ontwikkelde exoskelet deel te nemen aan de allereerste Bionische Wereldspelen.
In de ontroerende film Sta Op En Loop (55 min.) van Sander Burger, die enkele weken geleden werd uitgezonden op NPO2, worden twee parallelle verhalen verteld: het persoonlijke relaas van de jonge vrouw die koste wat het kost weer wil lopen én de strubbelingen van een groep ambitieuze whiz kids die internationaal van zich willen doen spreken op de zogenaamde cybathlon.
Of Claudia’s droom en de aspiraties van het lekker kek getitelde TU-Project March uiteindelijk samenkomen of juist gaan botsen? De vraag stellen…
In deze korte docu (29 min.) gaat Tessa Pope op zoek naar de redenen achter de scheiding van haar ouders. Dat levert een uiterst spannende film op.
En zoals het hoort in een onvervalste egodocumentaire leert Pope, die de The Origin Of Trouble maakte als afstudeerwerk voor de filmacademie, intussen haar ouders (vader Pope in het bijzonder) én zichzelf beter kennen.
inschrijven De DocUpdate: helmutboeijen.substack.com
– Docent (Fontys Journalistiek, 2009-heden)
– Freelance-journalist voor diverse kranten, tijdschriften en websites. (1995-heden)
Gepubliceerd op/in o.a. De Correspondent, Nieuwe Revu, Brabants Dagblad, Oor, VPRO-gids, De Nieuwe Reporter, muziek.nl, VARA TV-Magazine, 3voor12, DVD Report, Participatie & Herstel en AVRO Televiziergids
Terug Naar Neerkant (documentaire uit 2011 over de band en commune CCC Inc., in première gegaan tijdens het Play-festival, tijdens het IDFA in Amsterdam, uitgezonden door Omroep Brabant en onder de titel CCC Inc. – Hippies In De Peel vertoond door de NTR in Het Uur Van De Wolf)
Oorlog Met De FIFA (documentaire uit 2010 over de campagne rond de Bavaria-Babes, die uitliep op een internationale rel met de FIFA, NOOIT UITGEZONDEN; EenVandaag maakte een radio- en televisiereportage over deze kwestie)
A Dutch Soldier’s Story (documentaire uit 2010 over een Nederlandse militair, die is uitgezonden naar Uruzgan, vertoond op Holland Doc en door alle regionale omroepen)
Laatste Kans (documentaire over de Marokkaanse voetballer Marouane Bouchti uit 2009, uitgezonden door alle regionale omroepen en geselecteerd voor het Film In Brabant-festival, vertoond tijdens het Scenecs-filmfestival 2010)
30 Jaar Gerard (documentaire over het dertigjarig jubileum van zanger Gerard van Maasakkers uit 2008, uitgezonden door Omroep Brabant, geselecteerd voor het Scenecs Festival in Amersfoort en uitgezonden door alle regionale omroepen)
De Liefde Blijft (opdrachtfilm over een dementerend echtpaar uit 2007, gemaakt samen met Marjolein van Poppel, in filmtheaters vertoond tijdens het Film In Brabant-festival)
My Name Is Luka (documentaire over de Ierse zanger Luka Bloom uit 2006, internationaal uitgebracht op dvd, aangekocht en uitgezonden door de Belgische televisiezender Canvas en de Australische televisiezender ABC en het digitale kanaal Cultura en geselecteerd voor het Indie Cam Festival in Toronto, het Womad-festival in Nieuw-Zeeland en het Scenecs Festival)
The Frames: It’s Just A Band (documentaire over de Ierse Oscar-winnaar Glen Hansard en zijn band The Frames uit 2005, aangekocht en uitgezonden door de VPRO en het digitale kanaal Cultura en vertoond op Nederlandse filmfestivals
Verder was ik één van de initiatiefnemers van, deed ik de interviews voor en was ik betrokken bij het concept, de ontwikkeling en montage van Kamp Vught In De Klas (winnaar Gold Camera en Silver Screen in de categorie educatie van het Internationale Amerikaanse Film en Video Festival in Los Angeles, winnaar Le Laurier De Bronze op het Internationale Film Festival van Le Creusot in Frankrijk en winnaar De Gouden Reiger 2008, de Nederlandse prijs voor opdrachtfilms).
Maker van documentaireseries (oa de 15-delige serie Oirschot-Uruzgan, uitgebracht als dvd-box en genomineerd voor een NL-Award 2009), reportages, docusoaps en items, inclusief (eind)redactie, regie, interviews, camera, geluid, selectie, montage en stagebegeleiding. Eindredacteur van het interactieve multimediaproject Boschveld 55, waarvoor enkele studenten journalistiek in een multiculturele wijk zijn gaan wonen, om van daaruit televisie-, radio- en internetreportages te maken.
Selectie van nieuwe onderwerpen voor het programma Lola da Musica, het leggen van contacten in binnen- en buitenland, maken van planningen, samenstellen van een filmcrew, interviewen van nationale en internationale artiesten, regisseren van programma’s en items, en monteren van uitzendingen over onder anderen AC/DC, The White Stripes, Monster Magnet, Dropkick Murphys, Bob Forrest, The Gourds, Fireside, Zen Guerrilla, Beef en Gorki.
