Al ruim twintig jaar is ze ook voor de buitenwereld de moeder van Natalee Holloway. Als haar achttienjarige dochter op 30 mei 2005 verdwijnt, tijdens een vakantie op Aruba, wordt Beth Holloway al snel het gezicht van haar verdwenen kind. Natalee’s ex-man Dave, Natalee’s vader, blijft veelal buiten beeld – al meldt hij zich soms wel degelijk in de openbaarheid. Allebei zijn ze rotsvast overtuigd van de schuld van de verdachte die vrijwel direct in beeld komt, de zeventienjarige Nederlander Joran van der Sloot.
Ook in de driedelige serie Taken: Natalee Holloway (112 min.) fungeert Beth Holloway als hét gezicht van de zoektocht naar hun verdwenen dochter en de jacht op de persoon die daarvoor verantwoordelijk is. ‘I’m not leaving Aruba without her’, houdt ze de pers nog ferm voor, als ze na Natalees verdwijning op het eiland is gearriveerd – niet wetende hoe lang de zaak zich nog zal voortslepen. Bij elke stap die zij zet wordt ze voortaan gevolgd door Amerikaanse cameraploegen. Hongerig naar nieuws – ook als dat er niet is.
En dat wordt dan meteen uitgelegd als het gevolg van de totale incompetentie van de Arubaanse autoriteiten. Volgens politiewoordvoerder Gerold Dompig – die voor het eerst in twintig jaar, buiten beeld weliswaar, een interview geeft – belemmert al die heisa rond Beth het politieonderzoek. En als zij twee lokale broers medeplichtig noemt omdat die haar dochter op het strand hebben achtergelaten bij ‘een seksueel roofdier’ (dat tot dat moment nog nooit verdacht is geweest van een misdrijf), zet dit kwaad bloed op Aruba.
De eilanders herkennen zich helemaal niet in het beeld dat in Amerikaanse media wordt geschetst van totale onverschilligheid op Aruba. Volgens de plaatselijke journaliste Dilma Arends Geerman is in 2005 zelfs veertig procent van het totale politiebudget aan deze ene zaak besteed. Het aardige is dat de filmmakers Matthew Galkin en Dani Sloane ook zulke elementen belichten in deze verrassend afgewogen miniserie, die ook simpelweg een plat portret van het ‘monster’ Joran van der Sloot had kunnen worden.
Verder akkert Taken: Natalee Holloway in een kleine twee uur de hele zaak nog eens door met direct betrokkenen vanuit zowel het Kamp Beth als Aruba en Peru (waar Joran in 2010, op de dag af vijf jaar na de verdwijning van Natalee, betrokken raakt bij de moord op Stephany Flores). Galkin en Sloane offreren ook aardige nieuwe details, zoals een FBI-video waarin Natalees vermoedelijke moordenaar met een aanzienlijk geldbedrag wordt verleid om eindelijk prijs te geven waar hij haar lichaam heeft achtergelaten.
Na allerlei verwikkelingen, waarbij niet alleen Joran een slaatje probeert te slaan uit het leed van Natalees familie, lijkt de zaak na ruim twintig jaar eindelijk te kunnen worden afgesloten. Iedereen, haar onverzettelijke moeder Beth Holloway voorop, snakt ook naar duidelijkheid. Bij zo’n verraderlijke verdachte als Joran van der Sloot, die een verdienmodel heeft gemaakt van al z’n (verschillende) bekentenissen, valt alleen nooit helemaal uit te sluiten dat hij alsnog een konijn uit de hoge hoed tovert.
Een gedachte over “Taken: Natalee Holloway”