
Elke trekpleister kent het eb en vloed van het wereldwijde toerisme. Voor en na de entree van gasten uit de hele wereld heerst er rust, maar valt er ook geen cent te verdienen. Tussendoor leven ze om te werken – en stellen ze de rest van hun leven even uit. Ook omdat dit door al die vreemdelingen volstrekt onmogelijk wordt gemaakt.
In The Siege Of Paradise (86 min.) kijkt Gar O’Rourke een zomer lang mee met enkele inwoners van de Italiaanse trekpleister Cinque Terre, vijf dorpen aan de Ligurische kust. Guido Galletti, één van de laatste vissers van de gemeenschap, heeft zich afgekeerd van het massatoerisme en beschouwt de opbrengst daarvan als geld van de Duivel. Ook restauranteigenaar Carmelo Verduci, die daarmee toch een aardige boterham verdient, is inmiddels doodmoe van de ruim drie miljoen toeristen die jaarlijks zijn thuis overstromen. Hij wil zijn zaak graag overdoen aan de volgende generatie. Zijn 21-jarige dochter Giorgia twijfelt alleen of ze toch niet liever naar de universiteit wil.
De burgemeester van Riomaggiore, Fabrizia Pecunia, kan het tij vooralsnog ook niet keren. Zij is bang dat de gemeenschap die normaal slechts zo’n vierduizend zielen telt zijn karakter verliest. Bartolomeo Lercari, de eigenaar van een terraswijngaard aan zee, probeert zijn eigenheid te bewaren te midden van al die drukte. De aimabele oudere Italiaan – een verplicht personage in elke Italiaanse film, zou je zeggen – maakt zich vooral zorgen om zijn zieke echtgenote, Lise Bertram. Terwijl hij in een soort pretparkkarretje door zijn wijngaard rijdt en de struiken controleert, mijmert ‘Bartalo’ over hoe hij de ziel van dit stukje UNESCO-werelderfgoed wil behouden.
Zodra de eerste boot met toeristen arriveert, een moment dat Gar O’Rourke met Ennio Morricone-achtige muziek en het luiden van de noodklok lekker dik aanzet, nemen dagjesmensen en andere toeristen de levens van deze dorpelingen volledig over. Die belegering van het paradijs wordt in deze film belichaamd door twee Amerikaanse influencers, Grace Andrews en haar vriendin Izabel Stewart. Voor hen zijn de idyllische dorpen van Cinque Terre vooral een prachtig decor voor henzelf en de (lokale) producten en activiteiten die ze op hun platforms aanprijzen. O’Rourke beziet de twee weliswaar met een vette knipoog, maar maakt hen ook niet volslagen belachelijk.
Hij zoekt in deze oogstrelende film, ook als het gaat over hoe de gevolgen van het massatoerisme in beeld wordt gebracht, sowieso de balans tussen grappig en ongemakkelijk, bijvoorbeeld met een erg dikke en bovendien met de nodige kwinkslagen opgeleverde soundtrack. The Siege Of Paradise begint daardoor nergens écht te schrijnen en wordt dus ook nooit een ziedende aanklacht tegen Cinque Terres jaarlijkse toeristeninvasie, die een activistischere maker er ook van had kunnen maken. O’Rourke deint lekker mee op het eb en vloed dat de Italiaanse gemeenschap in z’n greep houdt.


















