De man en zijn kunst zijn niet veranderd, betoogt de centrale verteller bij de start van Jean-Paul Goude: Breaking The Frame (52 min.). Maar de wereld wel.
Het werk van de Franse illustrator, regisseur, fotograaf, beeldhouwer, modeontwerper, reclamemaker en designer, zo lijkt de implicatie, moet dus vooral in z’n context worden gezien. In Goudes werk is een permanente fascinatie voor het menselijk lichaam, liefst van kleur, terug te zien. En bij zijn pogingen om barricaden tussen verschillende culturen te halen heeft hij zich regelmatig – andere tijd! – verlaten op exotische stereotypen. Daarmee is hij ook opgegroeid. Sla er Kuifje in Afrika bijvoorbeeld maar eens op na. Is een koloniale blik, ondanks al zijn goede bedoelingen, dan niet logisch?
In de jaren zeventig verwerft Jean-Paul Goude, laat Michel Guerrin zien in dit gedegen portret, de bijnaam ‘The French Correction’: met alle mogelijke middelen probeert hij – in het pre-Photoshop tijdperk, als ook plastische chirurgie nog niet wijdverbreid is – met slimme trucs en aanpassingen het uiterlijk van zijn modellen te verbeteren. Deze missie vervolmaakt hij met de supermodellen Radiah Frye, Farida Khelfa en Grace Jones (voor wie hij bijvoorbeeld haar kenmerkende kubistische kapsel bedacht). Goude maakt talloze iconische beelden van/met deze kleurrijke vrouwen.
Met hedendaagse ogen bekeken kunnen sommige Goude-creaties, constateren nieuwe generaties vrouwen, ook in deze film, helemaal niet door de beugel. Dit verrast Farida Khelfa. Zij heeft zich als model altijd laten voorstaan op haar Arabische roots. ‘Ik ben verbaasd dat mensen het niet gewoon als kunst kunnen zien.’ Jean-Paul Goude vindt de ophef rond sommige beelden die hij heeft gecreëerd zelfs ‘pure hypocrisie’. Bits: ‘Ze zien tegenwoordig overal racisme in.’ Tegelijkertijd zou hij sommige beelden, van een vrijwel naakte Grace Jones in een kooi bijvoorbeeld, liever niet hebben gemaakt.
Goude heeft nooit een statement willen maken, stelt hij met de wijsheid van nu. Hij is vooral op zoek geweest naar schoonheid.
De DocUpdate 
“Jungle fever” Jean-Paul Goude edited by Harold Hayes isbn 0-937950-01-07 Sinds de jaren 80 in mijn bezit. Uit dit boek spreekt een kunstenaar, niet een racist! Hoe hij spreekt over Kelly geeft mij het gevoel dat hij vrouwen respecteert. In “In side a peep show” maakt hij eerder de glurende mannen belachelijk dan de vrouw. Humor is een belangrijk element in zijn werk, mensen worden niet belachelijk gemaakt. Zijn schoonheidsideaal zien we natuurlijk ook terug in de onbewerkte foto’s, zowel bij vrouwen als mannen “Sonny Liston’s Death Mask” is een mooi voorbeeld. Hij observeert mensen en speelt met hun uiterlijk, maakt het sterker zonder veroordeling, of dreiging. ( niet vergelijkbaar met racistische afbeeldingen zoals “Der Jude” )
Mbt de erotische afbeeldingen / seksualiteit in zijn werk moeten we ons terug plaatsen in de tijd ( seksuele revolutie ), die weer bijna terug bij af is.
Maar we moeten ook in de spiegel durven te kijken: reclame zonder “mooie” mensen? Reclame zonder seksuele lading? Sex / Erotiek verkoopt! Het is een feit. Maar ook een feit mbt DE KUNST / de kunst wereld, een mooi schilderij hangt heel lang in het atelier van de kunstenaar, een erotisch schilderij brengt sneller brood op de plank. De 3-D beelden van Jeff Koons zijn duidelijk.
Dominique, docent kunstgeschiedenis / beschouwing.
LikeLike
Dank voor je bijdrage, Dominique. Ik ben benieuwd wat je straks van de documentaire vindt. Hartelijke groeten, Helmut
LikeLike