Get Huge: Looksmaxxing To Death

Disney+

Elon Muscular doet een boekje open over Tony Huge, die betrokken zou zijn geweest bij de dood van Leo Longevity. Dat klinkt als Tiger King in de manosfeer. De misogyne fitfluencer Leo is begin 2023 met zijn broek op z’n enkels aangetroffen op de badkamer van zijn eigen woning in de Thaise metropool Pattaya, één van sekshoofdsteden van de wereld. Via zijn tragische dood komt een wereld in beeld, waar cartooneske personages patserige YouTube-filmpjes opnemen, het innemen of injecteren van spierversterkende en prestatieverhogende middelen propageren én elkaar naar het leven staan.

Centraal in deze schimmige wereld staat de Amerikaanse bodybuilder ‘Dr. Tony Huge’. De voormalige advocaat Anthony Hughes is volledig verslingerd aan anabole steroïden, wordt als uithangbord ingezet door het louche supplementenbedrijf Enhanced Athlete en geldt inmiddels als ‘de Hugh Hefner van biohacking’. In Thailand omringt Huge zich met gelijkgestemden en een harem, bestaande uit plaatselijke sekswerkers, en gaat ie zich te buiten aan seks en drugs. Een dag naturel is, stelt hij in de driedelige serie Get Huge: Looksmaxxing To Death (188 min.) van Stacey Lee, een dag niet geleefd.

In Huges omgeving wil er ook nog wel eens iemand uit het leven stappen, dood vallen of spoorloos verdwijnen. ‘Het heeft niets met mij te maken’, stelt Tony. ‘Behalve misschien dat m’n vrienden een beetje gek zijn.’ En als het ene labiele maatje wegvalt, vindt ie wel weer iemand anders om diens plek in te nemen. Zoals nu de fitfluencer Connor Murphy, die enkele fikse mentale crises heeft gehad en desondanks volop experimenteert met allerlei middelen. ‘Als Connor gek wordt en van een gebouw springt, is dat goede data’, stelt Huge, volgens een geheel eigen logica. ‘Doe dan niet wat Connor deed.’

Lee kijkt ogenschijnlijk verlekkerd rond in deze duistere subcultuur, veelal groenblauwgrauw uitgelicht en aangezet met een gejaagde soundtrack, waarin de zelfverklaarde dokter en biohackexpert Tony Huge dienst doet als ‘the man you love to hate’. Hij fungeert als rolmodel voor een bepaald slag jonge mannen, dat steeds extremere middelen aanwendt om zichzelf te modelleren naar een verknipt ideaalbeeld, met penisvergrotingen, bonesmashing en dwaze cosmetische ingrepen als mogelijke uitingsvormen. Een wereld waarin vrouwen niet meer zijn dan gebruiksvoorwerpen.

Tegelijkertijd is het ook de vraag welke intriges in de trashy miniserie nu werkelijk authentiek zijn – en wat in scène is gezet voor deze vervreemdende duik in toxische mannelijkheid, waarin alle metershoge personages, bizarre elementen en onnavolgbare verhaallijnen ook wel erg warrig aan elkaar zijn geknoopt. Get Huge slaagt vooral als freakshow, waarin eeuwige jongens zich gedragen als karikaturale mannetjes – en het tevergeefs, en met tragische gevolgen, zoeken is naar empathie en mededogen.

The Great Rhino Robbery

SkyShowtime

Rond 2011 worden natuurhistorische musea in pak ‘m beet Coimbra, Haslemere en Rotterdam ineens opgeschrikt door inbraken. De dieven hebben ‘t voorzien op antieke neushoornhoorns. De vraag naar zulke hoorns is explosief gestegen. In China menen ze bijvoorbeeld dat neushoornpoeder een probaat middel tegen kanker is. In Vietnam wordt datzelfde poeder ook nog als luxeartikel, dat kan worden vermengd met wijn of cocaïne, beschouwd door de nouveau riche. 

En als er ergens grof geld valt te verdienen, zijn er altijd lieden te vinden die daar een graantje van mee willen pikken. Ofwel: The Great Rhino Robbery (140 min.). Tijdens een onderzoek van Europol leidt het spoor naar de zogenaamde Rathkeale Rovers, een groep woonwagenbewoners uit Ierland die zich eerder schuldig heeft gemaakt aan sigarettensmokkel, de handel in namaakgereedschap en asfaltfraude, waarbij tegen een fikse vergoeding nepreparaties aan de weg worden verricht. Zij lijken hun eigen mannetjes op rooftocht te hebben gestuurd naar natuurhistorische musea.

Behalve in musea zijn neushoornhoorns natuurlijk ook in de vrije natuur te vinden. Die zitten alleen aan een levend dier vast. Neushoorns zijn daardoor dood meer waard dan levend. Zo’n 300.000 dollar, becijfert anti-smokkel activist Steve Galster. Zo worden de resultaten van een succesvol fokprogramma voor de trofeejacht (!), waarmee de bedreigde diersoort weer min of meer op peil is gebracht, bruut tenietgedaan. Want voor een aardige beloning willen stropers of hun klanten, soms speciaal ingehuurde Thaise prostituees, best neushoorns naar de eeuwige jachtvelden schieten.

En daarmee leidt het spoor in deze driedelige docuserie van Jesse Vile (The Ripper en Curse Of The Chippendales) weer naar Fatty’s gore wilde dierenslachthuis in Thailand en zijn mysterieuze opdrachtgever Vixay Keosavang, ‘de Pablo Escobar van de wildhandel’. Deze oud-officier in het leger van Lagos verdient goud geld met de handel in exotische dieren en kijkt niet op een neushoornleven meer of minder. Zolang er nieuwe hoorns binnenkomen. Om aan de vraag te kunnen voldoen zetten zijn leveranciers zelfs een gewiekste jachtfraude op. En dat brengt hen in het vizier van het gezag.

De jacht op de verantwoordelijke criminelen, die deel uitmaken van een internationaal opererend netwerk, wordt door Vile vakkundig, met behulp van gelikte reconstructiescènes, uitgeserveerd en krijgt met name lading als die wordt geïllustreerd met beelden van de illegale jacht: hoe de neushoorns worden neergeschoten, daarna dienen als decor voor een trofeefoto en tot slot met grof geweld van hun signatuurkenmerk worden ontdaan. Zulke barbaarse stroperij en de daarmee verbonden hebzucht, die elk levend wezen reduceert tot handelswaar, willen maar niet wennen.

En die maken van The Great Rhino Robbery méér dan de zoveelste routineuze true crime-productie.

Hope Frozen: A Quest To Live Twice

Netflix

‘We hebben het einde bereikt’, constateren de ouders van Einz lijdzaam in de videoboodschap die ze achterlaten voor hun dochter. ‘Het einde van wat medisch en menselijk mogelijk is. Er is niets meer. We hebben de limiet bereikt. Je zult altijd in ons hart zijn.’ Ze geven elkaar een kus. ‘Als je op een dag wakker wordt en deze video bekijkt, misschien over honderden jaren, willen we dat je weet dat we van je houden.’

Niet veel later overlijdt Einz, op tweejarige leeftijd aan hersenkanker. Nadat ze dood is verklaard, begint direct ‘het cryonische proces’. Het Thaise meisje wordt ingevroren, in de hoop dat de wetenschap ooit een manier vindt om haar ziekte alsnog te genezen. Zodat zij dan de kans krijgt op een tweede leven. Ze wordt echt letterlijk in een tijdcapsule geplaatst. Wanhoopsdaad? Dat zeker. Sciencefiction? Vooralsnog wel. Of toch een reëel toekomstperspectief? Wie weet.

Hoe Einz, Japans voor ‘liefde’, ooit gereanimeerd zou moeten worden, valt nu nog niet te zeggen, zegt Max More, CEO van de Amerikaanse Alcor Life Extension Foundation, in Hope Frozen: A Quest To Live Twice (80 min.). Hij hoopt in elk geval dat haar ouders er tegen die tijd zullen zijn en dat zij ze ook herkent. ‘Hopelijk zijn ze rond dezelfde leeftijd of jonger dan eerst, omdat we dan het probleem van ouder worden hopelijk hebben opgelost’, klinkt ‘t monter. Het verwijt dat hij het verdriet van rouwende mensen exploiteert werpt More in elk geval ver van zich.

Intussen mijmert de vader van Einz, zelf ook wetenschapper, over een wereld zonder ziekte en zorgt haar moeder ervoor dat al haar kleren en spulletjes in bewaring worden gegeven aan Alcor, zodat haar dochter daar misschien ooit nog plezier van kan hebben. De familie Naovaratpong, inclusief zoon Matrix, gaat ook nog even zelf poolshoogte bij het bedrijf in Arizona, waar op de patiëntenafdeling inmiddels 141 ingevroren lichamen zijn opgeslagen. Zullen zij ooit weer het levenslicht zien? Of is dat idee vooral een manifestatie van de weigering, of het onvermogen, om te accepteren dat het leven, zelfs dat van een volstrekt weerloze peuter, toch echt eindig is?

’Het kan me niet schelen dat mensen denken dat we haar niet loslaten’, zegt vader Sahatorn in deze wrange film van Pailin Wedel. ‘Zo ben ik nu eenmaal. Ik kan haar niet loslaten.’ Einz’s broer Matrix heeft zich ondertussen voorgenomen om er als wetenschapper in de Verenigde Staten hoogstpersoonlijk voor te gaan zorgen dat zijn zus ooit kan reïncarneren. Zijn eerste bevindingen over de beschikbare technologie zijn echter weinig hoopgevend, meldt hij telefonisch aan zijn vader. Die laat zich niet uit het veld slaan. ‘We kunnen geduldig zijn’, zegt hij, ook tegen zichzelf. ‘We kunnen duizend jaar wachten. Wie weet? Misschien zijn er dan tijdmachines.’