Get Huge: Looksmaxxing To Death

Disney+

Elon Muscular doet een boekje open over Tony Huge, die betrokken zou zijn geweest bij de dood van Leo Longevity. Dat klinkt als Tiger King in de manosfeer. De misogyne fitfluencer Leo is begin 2023 met zijn broek op z’n enkels aangetroffen op de badkamer van zijn eigen woning in de Thaise metropool Pattaya, één van sekshoofdsteden van de wereld. Via zijn tragische dood komt een wereld in beeld, waar cartooneske personages patserige YouTube-filmpjes opnemen, het innemen of injecteren van spierversterkende en prestatieverhogende middelen propageren én elkaar naar het leven staan.

Centraal in deze schimmige wereld staat de Amerikaanse bodybuilder ‘Dr. Tony Huge’. De voormalige advocaat Anthony Hughes is volledig verslingerd aan anabole steroïden, wordt als uithangbord ingezet door het louche supplementenbedrijf Enhanced Athlete en geldt inmiddels als ‘de Hugh Hefner van biohacking’. In Thailand omringt Huge zich met gelijkgestemden en een harem, bestaande uit plaatselijke sekswerkers, en gaat ie zich te buiten aan seks en drugs. Een dag naturel is, stelt hij in de driedelige serie Get Huge: Looksmaxxing To Death (188 min.) van Stacey Lee, een dag niet geleefd.

In Huges omgeving wil er ook nog wel eens iemand uit het leven stappen, dood vallen of spoorloos verdwijnen. ‘Het heeft niets met mij te maken’, stelt Tony. ‘Behalve misschien dat m’n vrienden een beetje gek zijn.’ En als het ene labiele maatje wegvalt, vindt ie wel weer iemand anders om diens plek in te nemen. Zoals nu de fitfluencer Connor Murphy, die enkele fikse mentale crises heeft gehad en desondanks volop experimenteert met allerlei middelen. ‘Als Connor gek wordt en van een gebouw springt, is dat goede data’, stelt Huge, volgens een geheel eigen logica. ‘Doe dan niet wat Connor deed.’

Lee kijkt ogenschijnlijk verlekkerd rond in deze duistere subcultuur, veelal groenblauwgrauw uitgelicht en aangezet met een gejaagde soundtrack, waarin de zelfverklaarde dokter en biohackexpert Tony Huge dienst doet als ‘the man you love to hate’. Hij fungeert als rolmodel voor een bepaald slag jonge mannen, dat steeds extremere middelen aanwendt om zichzelf te modelleren naar een verknipt ideaalbeeld, met penisvergrotingen, bonesmashing en dwaze cosmetische ingrepen als mogelijke uitingsvormen. Een wereld waarin vrouwen niet meer zijn dan gebruiksvoorwerpen.

Tegelijkertijd is het ook de vraag welke intriges in de trashy miniserie nu werkelijk authentiek zijn – en wat in scène is gezet voor deze vervreemdende duik in toxische mannelijkheid, waarin alle metershoge personages, bizarre elementen en onnavolgbare verhaallijnen ook wel erg warrig aan elkaar zijn geknoopt. Get Huge slaagt vooral als freakshow, waarin eeuwige jongens zich gedragen als karikaturale mannetjes – en het tevergeefs, en met tragische gevolgen, zoeken is naar empathie en mededogen.

De Witte Man

Omroep Zwart

Ze heeft een tiental Nederlandse mannen verzameld in haar ‘reservaat’, dat verdacht veel lijkt op een Hollandse kroeg. Ze heten, bepaald niet toevallig, allemaal Jan. Samen vormen Afvaljan, Geschiedenisjan, Reclamejan, Boerjan en hun naamgenoten een aardige afspiegeling van De Witte Man (93 min.). Want daarover wil Qian van Binsbergen haar licht eens laten schijnen. Ze gaat die spreekwoordelijke man in pak ook observeren: in zijn eigen territorium, op een rots in een dierentuin, kan hij ongegeneerd worden aangegaapt, bewonderd en verafschuwd.

Deze driedelige serie is stilistisch een logisch vervolg op De Afhaalchinees, de docuserie waarmee ze in de afgelopen jaren de ene na de andere prijs won. Van Binsbergens signatuur als maker is direct herkenbaar: ze is zelf nadrukkelijk aanwezig, legt dwarse dwarsverbanden (tussen mannen en wolven, vogels en vissen bijvoorbeeld), verbeeldt haar thematiek met theatrale mise-en-scènes, maakt historische uitstapjes, veroorlooft zich best eens een grapje, klutst er vlotte hits doorheen en gaat tussendoor ook nog met Jan en alleman in gesprek. More is more, zogezegd.

Met zowel deskundigen als cultureel antropoloog Gloria Wekker, criminoloog Marieke Liem, sociaal psycholoog Elena Bacchini en politicoloog Sarah de Lange als de mannetjes Tim Hofman (BOOS), Abel van Gijlswijk en Nout Kooij (Hang Youth), Tibor Wouda (fitfluencer) en acteur Michiel Romeyn (de man achter de Jiskefet-personages Oboema ‘de witte neger’, en de lullo, jawel, Van Binsbergen) akkert de filmmaakster actuele thema’s als cancelcultuur, femicide, wit privilege, positieve discriminatie, seksisme, de manosfeer en anti-AZC protesten door.

Met haar geprononceerde voice-over verbindt Qian van Binsbergen al die mensen en onderwerpen losjes met elkaar. Ze zigzagt tussen verhaalelementen, houdt het tempo erin en snijdt daarbij ook wel eens een bochtje af. Want het blijft te allen tijde ook duidelijk waar zij zelf staat: aan de kant van alle niet-witte mannen die van mening zijn dat dat ene roofdier nu maar eens pas op de plaats moet maken, op z’n nummer gezet mag worden of op zijn minst goed in de spiegel dient te kijken. Daarbij vraagt ze zich meteen af of die witte man wel kan zien hoe wit hij is.

Waarbij de wedervraag natuurlijk zou kunnen zijn: ziet zij in elke witte man werkelijk dezelfde witte man? Geen Jan lijkt immers hetzelfde.