Valentín: La Muerte Del Gallo De Oro

HBO Max

Een eenvoudige zanger. Populair, dat wel. Valentín Elizalde, bijgenaamd El Gallo De Oro. Ofwel: De Gouden Haan. Met zijn onafscheidelijke cowboyhoed treedt de charmeur overal in Mexico op. Hij zingt er ook narcocorridos, liederen waarin drugsbaronnen en de bijbehorende levensstijl worden bezongen.

Zoals die ene corrido A Mi Enemihos, het lijflied van het Sinaloa-kartel van de beruchte drugsbaas El Chapo Guzmán. Heeft die hem de kop gekost op 25 november 2006 na een optreden op een privéfeest in Reynosa, vlakbij de grens met de Verenigde Staten? De Tamaulipas-regio in Noord-Mexico geldt immers als het territorium van Gúzmans vijanden, het Golfkartel en de gewapende vleugel daarvan, Los Zetas. Hebben zij het optreden van ‘Vale’ opgevat als een publieke vernedering? Of heeft hij gewoon nét iets te opzichtig aangepapt met een vrouw van een lokale drugsbaas?

Hoe dan ook, aan het einde van de eerste aflevering van Valentín: La Muerte Del Gallo De Oro (Engelse titel: Valentín: The Killing Of The Golden Rooster, 135 min.) is ‘De Gouden Haan’ geslacht. Hij wordt met zijn auto in een hinderlaag gelokt en rücksichtslos neergemaaid. Tegen die tijd zijn enkele figuren uit zijn directe entourage al opgevoerd met een zwart balkje over hun ogen. Tot de verdachten behoort ook Valentíns neef en rechterhand Fausto ‘Tano’ Castro Elizalde. Hij komt zowaar vrijwel ongeschonden uit diezelfde auto. Heeft hij de befaamde banda-zanger in de val gelokt?

Tano zelf ontkent ten enen male in deze driedelige serie, die door regisseur Ida Cuéllar is aangekleed met dik gedramatiseerde scènes. Vale’s neef vreest dat hijzelf alsnog zal worden vermoord en wil naar de VS, vertelt ie als de politie hem na de aanslag aantreft. Twintig jaar later lijkt hij niet meer zo onder de indruk. Tano geniet ogenschijnlijk van zijn rol als ooggetuige en is ook best bereid om de moord nog eens uitgebreid te reconstrueren in een vergelijkbare auto. ‘Ik wist niet of ik in een film zat of dat het echt was’, zegt hij dan en maakt zichzelf – terecht of onterecht – nóg meer verdacht.

Intussen gaat Valentín Elizaldes autopsie viraal. Iemand heeft de schokkende beelden online geplaatst. Op de achtergrond klinkt één van zijn liedjes, Te Quiero Así. Ik hou zo van jou. Het is moeilijk om er geen boodschap in te lezen. Zo wordt, via de casus van een eenvoudige zanger en deze geslaagde miniserie daarover, de totale verwevenheid van de zogeheten Narco Cultura en de drugskartels zichtbaar. En een optreden op een besloten feest, met voornamelijk drugscriminelen in het publiek, kan zomaar een heel nare toegift krijgen. Net als overigens het leven van El Gallo De Oro.

Na de dood van Valentín Elizalde heeft zijn muziek alleen maar meer leven gekregen. En daardoor is er een ordinaire ruzie ontstaan over zijn nalatenschap. De royalties, welteverstaan.

Whores’ Glory

Kino Lorber

Ze bidden voor een goede dag. Lopen taakbewust naar binnen. Klokken daar in met een heuse prikkaart. Vrezen voor slappe business. Worden desondanks helemaal mooi gemaakt. Nemen daarna plaats in een soort vitrine. Krijgen net als alle andere poppetjes een nummer. Laten zich als exclusieve waar monsteren. Lachen intussen verleidelijk naar potentiële klanten. Worden enthousiast aangeprezen en ‘all-incusive’ aangeboden. Horen vervolgens hoe hun nummer officieel wordt omgeroepen. En stappen, nadat er bij een officiële kassier is afgerekend, met een gelukkige consument de lift in. Onderweg naar (maximaal twee uur) dagelijkse arbeid – of, voor de betaler, even heerlijk ontspannen.

‘Ik beloof je prachtige lichamen en goede service’, heeft een bedrijfsleider van The Fishtank in Bangkok die klant nog toegeroepen. Het eerste deel van het drieluik Whores’ Glory (119 min.) krijgt daarmee een onwerkelijk karakter. De wereld die doorgaans in de schemering blijft wordt hier vol in het licht gezet. Zonder schaamte presenteren de prostituees, hun pooiers en de hoerenlopers zich. Alsof het regulier werk is. Ómdat het regulier werk is – of daar tenminste verdacht veel op lijkt. En om het verhaal helemaal af te maken spenderen sommige meisjes (al) hun geld dan weer aan ‘barjongens’, die in een club op hen zitten te wachten en daar weer hun brood mee verdienen. Het lijkt een soort circulaire sekseconomie.

Vergeleken met het welhaast glamoureuze lopende bandwerk in Thailand gaat het er bij The City Of Joy in Bangladesh, de tweede pleisterplaats van deze film over het oudste beroep ter wereld van de Oostenrijkse documentairemaker Michael Glawogger, tamelijk ambachtelijk aan toe. De vrouwen zijn minder opgedirkt, ontvangen hun cliënten op een kamertje van een rudimentair bordeel en worden aangestuurd door een madam die zelf ook uit het vak komt en flink van leer kan trekken. Sommige van de werkende vrouwen zijn in werkelijkheid gewoon meisjes. Héél jonge meisjes. Véél te jonge meisjes zelfs. Die gewoon verhandeld worden. Soms zelfs door hun eigen moeder. Alleen aan orale seks doen ze niet. Dat is tegen hun geloof.

De meeste klanten lijken zich niettemin helemaal niet te schamen voor hun ‘hobby’. Terwijl hij een klant knipt, vertelt een jonge kapper bijvoorbeeld trots dat hij zeker één of twee keer per dag naar de dames van plezier gaat. ‘Zonder de rosse buurt van Faridpur zouden vrouwen niet op straat kunnen komen, zonder dat ze worden lastiggevallen’, zegt hij. ‘Mannen zouden zo geil zijn dat ze hen gewoon zouden verkrachten. Zonder die meisjes zouden ze zich vergrijpen aan koeien en geiten.’ In het bordeel zijn desondanks genoeg deerniswekkende taferelen op te tekenen. ‘Waarom moeten vrouwen zoveel lijden?’ vraagt één van de meiden zich bijvoorbeeld wanhopig af. ‘Is er echt geen andere manier voor ons?’

Voor het nóg grimmigere derde deel van deze bijna twee uur klokkende afdaling in de krochten van de seksindustrie, die wordt aangedreven door een indie-soundtrack met songs van onder andere PJ Harvey en CocoRosie, neemt Glawogger de wijk naar La Zona in het Mexicaanse grensstadje Reynosa, waar auto’s met potentiële klanten af en aan rijden om de markt te verkennen: schaars geklede vrouwen, die voor een luttel bedrag ieders stoutste dromen waarmaken. Levend in het hellehol tussen sekswerk, crack en – ook hier – God. ‘Ze hebben schrik voor die grote paal van mij’, pocht een man die roepend en wuivend rondrijdt in zijn auto. Morgen gaat hij helemaal los, zegt hij. Tegen de camera en tegen zichzelf, zo lijkt het.

Waarna deze somber stemmende film uit 2011, onderdeel van Michael Glawoggers World Of Work-trilogie, aanstuurt op een 18+-scène die werkelijk anti-sexy oogt en geen enkele opwinding te weeg brengt. Alleen ongemak, walging zelfs. En de vraag of dit wel in beeld moest – en of het misschien geënsceneerd is. Whores’ Glory is dan allang een deprimerende ervaring geworden, een kouwe film die in je botten gaat zitten. Over een liefdeloze wereld, boordevol werktuiglijke seks. En dat lijkt ook precies Glawoggers bedoeling.