
Zij kende als dochter alleen de vrouw. Marianne Elliot-Said (1957-2011). De moeder die haar zo vaak had teleurgesteld. En niets in Celeste Bell zei haar dat ze het alter ego van haar moeder beter moest leren kennen: Poly Styrene, de rebelse frontvouw van de Britse punkband X-Ray Spex. Die richtte zij in 1976 op, nadat ze de beruchte Sex Pistols aan het werk had gezien in een halflege zaal in Hastings Pier.
Uiteindelijk is Elliotts enige kind toch overstag gegaan. Sterker: Celeste fungeert als verteller en coregisseur voor het postume portret Poly Styrene: I Am A Cliché (96 min.), waarin de actrice Ruth Negga passages uit het dagboek van haar moeder voorleest. Samen met Marions zus Hazel, bandleden, vrienden, tijdgenoten en navolgers positioneren zij haar als een vrouw in een mannenwereld. Herstel: een zwarte vrouw in een witte mannenwereld. Nog preciezer: een zwarte vrouw met een beugel in een witte mannenwereld, waarin vrouwen vooral op hun uiterlijk worden beoordeeld.
Als kind van een Britse moeder en een Somalische vader was Marion Elliot-Said het gewend om te worden behandeld als een buitenbeentje. Toen ze als Poly Styrene beroemd werd, continu de druk voelde om te presteren en ook drugs begon te gebruiken, openbaarde zich echter een mentale kwetsbaarheid bij Marion, die voor veel onbegrip zou zorgen, ook bij haar dochter. Celeste was er getuige van hoe haar moeder ernstige zenuwinzinkingen had, regelmatig moest worden opgenomen en naar India vertrok, om zich aan te sluiten bij de Hare Krishna-beweging. Van die vrouw wilde ze af.
Deze stevige documentaire, mede-geregisseerd voor Paul Sng, is dus ook bedoeld als een publieke verzoening. Uiteindelijk dienen de opkomst van X-Ray Spex als één van de vaandeldragers van de eerste Britse punkgolf, inclusief de controversiële single Oh Bondage! Up Yours! en Poly Styrenes avonturen in New York, vooral als opmaat naar de meer ingetogen tweede helft van de film, waarin Celeste Bell de moeder die ze zo vaak niet begreep weer probeert te vinden.