account – De DocUpdate

september 29, 2026 Helmut Boeijen gezondheid, wetenschap

Professeur Raoult Vs Le Gang Des Cerises

Als het Coronavirus begin 2020 zijn eerste doden begint te eisen, is er in Frankrijk één man die het hoofd koel houdt: de vooraanstaande wetenschapper Didier Raoult, directeur van het IHU Méditerranée Infection in Marseille. Hij beweert dat er feitelijk nog altijd meer doden vallen door stepongelukken dan als gevolg van COVID-19. Er is bovendien een eenvoudige remedie tegen het virus: hydroxychloriquine. De bevindingen van ‘De Druïde’ vinden gretig aftrek in de media en zorgen voor algehele opluchting in Frankrijk.

Behalve bij enkele sceptici, die Raoults onderzoek kritisch doorlichten en zich online beginnen te verzamelen. Zij verdenken Raoult van ‘cherry picking’: hij gebruikt alleen de onderzoeksresultaten die hem te pas komen. De critici besluiten samen te gaan werken en beginnen zich Les Cerises Trottinettes te noemen, ofwel De Steppende Kersen. Deze Coronavariant op The A-Team bestaat uit Sonic_urticant (alias wiskundeleraar Guillaume Limousin), AlexSamTG (alias metalhead/moleculair bioloog Alexander Samuel), Fabrice_Frank (alias surfer, scheikundige, bioloog en IT’er Fabrice Frank), SamMoutarde (alias wielrenner en zelfverklaarde wetenschappelijke lastpak Samuel) én MagCo (alias ziekenhuisarts Magali Carcopino-Tusoli). Zij is trouwens ook Raoults dochter – al heeft de rest daarvan geen idee.

De leden van dit multidisciplinaire team verhalen in Professeur Raoult Vs Le Gang Des Cerises (internationale titel: The Pandemic Prophet, 169 min.), een vierdelige serie van Caroline Benarrosh en Martin Boudot, over hun strijd om het broddelwerk van de inmiddels immens populaire wetenschapper, volgens sommigen een potentiële presidentskandidaat, onder de aandacht te brengen. Dit krijgt extra urgentie als blijkt dat hydroxychloriquine ernstige hartproblemen kan veroorzaken en dus mogelijk zorgt voor oversterfte. Elke vorm van redelijkheid is dan echter allang uit het Coronadebat verdwenen. Raoult en zijn secondant Éric Chabrière, die het vuur online flink oppookt, slaan wild om zich heen en maken Les Cerises Trottinettes, ‘s mans dochter Magali niet in het minst, tot doelwit van boze complotdenkers en antivaxers.

Deze boeiende miniserie bezoekt zo de donkerste hoekjes van de wereldwijde pandemie, die de wereld vanaf begin 2020 in z’n greep krijgt. Binnen die duivelse dynamiek lijkt een meermaals onderscheiden wetenschapper zoals Didier Raoult, een man met een levensgroot ego ook, in eerste instantie boven elke twijfel verheven. Totdat bij steeds meer insiders begint door te dringen dat de geniale wetenschapper, bijgenaamd Chloroquine Dundee, in werkelijkheid wel eens een ongelooflijke blaaskaak zou kunnen zijn. Het is alleen de vraag of hoogmoed, zoals mag worden verwacht in een vakgebied waar de rede heerst, inderdaad voor de val komt.

november 7, 2025november 7, 2025 Helmut Boeijen dance, jongeren, kunst & cultuur, muziek

TikTok Ravers

Als razende rave-reporters doen de 23-jarige @roosx.sar (14.100 followers) en de 21-jarige @jimdebim (10.600 followers) via hun eigen TikTok-accounts verslag van de wereld voor, op en achter de dansvloer, waar een nietsontziende technobeat ieders levensritme dicteert.

Zij oogt als een vervaarlijke vamp, die samen met haar vriendinnen gretig poseert voor elke camera. Hij presenteert zich als een goedlachse hunk die met ontbloot bovenlijf en microfoon, als een nazaat van Mental Theo, de vinger aan de pols houdt bij ravegangers. Voor buitenstaanders behoren deze twee Tik Tok Ravers (24 min.) ongetwijfeld tot een volstrekt onbegrijpelijke parallelle wereld. Zoals ook nozems, punks en gabbers door de gevestigde orde ooit met het nodige dedain werden afgedaan als ‘de jeugd van tegenwoordig’ en juist daarom zo aantrekkelijk waren voor hun leeftijdsgenoten.

Regisseur Rogier Mulder toont in dit dubbelportret zowel de online-personages van Roos en Jim als de jonge mensen daarachter. Zij heeft inmiddels gewoon een regulier baan, terwijl hij als ‘content creator’ bezig is met het vermarkten van zijn imago. Jim vertoeft dus regelmatig in de sportschool, terwijl Roos vaste gast is bij de tattooshop. ‘Ik snap dat ook niet dat sommige mensen dan gewoon echt niks customizen aan zichzelf’, zegt Roos, terwijl ze een nieuwe tekst op haar arm laat zetten. ‘Dat ik denk: hoe dan? Je kan nu zoveel jaren op de aardbol zijn en dan blijf je altijd…. Ja, mag ook hoor.’

In haar eigen woorden stipt zij zo het verschil in beleving aan tussen een generatie die inmiddels al lang en breed op kantoor, aan tafel of achter de geraniums is beland en een nieuwe lichting, die deze het liefst omver wil werpen of anders op z’n minst wil verbazen of provoceren. Daarnaast introduceert deze korte sfeertekening van een bruisende jeugdcultuur ook nog een purist – zoals generaties ook standaard lijken voort te brengen. De geanimeerde en zo geanonimiseerde raver Maya zoekt haar heil toch echt liever in een Berlijnse undergroundclub, waar de beat buiten het zicht van de camera floreert.

september 19, 2025september 19, 2025 Helmut Boeijen dementie, liefde, Nederlands Film Festival 2025, ouderen, reizen, relaties

Ons Campertje

Met haar vriendin in de spiegel heeft Wil een uitstekende verstandhouding. Zij begrijpen elkaar. Ze maken permanent oogcontact, genieten van hun koffie en lachen om precies dezelfde grapjes. Tegelijkertijd lijkt de oudere vrouw haar echtgenoot Hans, met wie ze al twee jaar in een camper Europa doorkruist, soms nauwelijks meer op te merken. Ze weet ook al enige tijd zijn naam niet meer. Hans houdt desondanks de moed erin. ‘Wil heeft lol en hele gesprekken met haar vriendin in de spiegel’, schrijft hij op hun Facebook-account Ons Campertje (70 min.), waarmee hij een alsmaar groeiende achterban op de hoogte houdt van zijn belevenissen met z’n vrouw Willemien.

‘Toen het gezegd werd dat Wil Alzheimer-dementie heeft, heb ik zitten huilen’, vertelt Hans Hanswijk aan documentairemaker Diny van Hoften. ‘En Wil heeft mij getroost, hoewel ze geen idee had waarom ik huilde’. Als oud-militair is Hans echter gewend om in oplossingen te denken in plaats van in problemen. Hij slaat alle adviezen van professionals dus in de wind en veegt ook de bezwaren van hun kinderen aan de kant. Hans koopt een camper. Samen zijn de echtelieden, die na bijna vijftig jaar nog altijd onafscheidelijk zijn, sindsdien permanent en route met hun rijdende thuis. ‘Voor ons samen is het beter als we reizen’, zegt Hans tegen hun casemanager. Dat geeft rust.

Van Hoften en haar crew reizen met hen mee naar Tsjechië, Spanje, Bulgarije, Griekenland en Duitsland, maar blijven daarbij volledig onzichtbaar. Als de spreekwoordelijke vliegen op de muur, in de krappe leefruimte van de camper waar Wil volledig is aangewezen op haar zorgzame echtgenoot – en hij, zo wordt steeds duidelijker, eigenlijk ook niet zonder haar kan. Hans moet er niet aan denken dat Willemien naar een verzorgingstehuis moet. Misschien ook wel omdat hij dan afscheid moet nemen van zijn eigen idee van een geslaagde oude dag, samen in een camper de wereld verkennen. Voorlopig kan hij zulke sombere gedachten over de toekomst parkeren.

Zo ontvouwt zich een zeer intieme roadmovie, die zowel de fraaie gebieden die het Nederlandse echtpaar bezoekt fraai in beeld brengt als de interactie – en de beperkingen daarvan – tussen Hans en Wil met veel empathie toont. Kalm observeert Ons Campertje, gestructureerd via de Facebook-berichten van Hans en aangekleed met een nostalgische soundtrack, het echtpaar dat de vlucht naar voren heeft gekozen. Waarbij het natuurlijk onvermijdelijk is dat de tijd hen ooit inhaalt. Tot dat moment modderen ze samen aan, zo goed en zo kwaad als dat gaat. Levend in reservetijd, gevangen in hun eigen vrijheid. Liefdevol, dat wel. En samen, niet alleen.

maart 30, 2023april 1, 2023 Helmut Boeijen tweede wereldoorlog

Final Account

De laatste getuigen van het Derde Rijk. Sinds 2008 is filmmaker Luke Holland naar hen op zoek geweest. Naar de handlangers van het Derde Rijk, om precies te zijn. Niet de grote roergangers – de verpersoonlijking van het kwaad – maar de gewone bruinhemden. Doodgewone Duitse mannen en vrouwen die nu eenmaal meededen aan het grote kwaad. Via jeugdorganisaties zoals de Hitlerjugend of Bund Deutscher Mädel of bij de sterke arm van het verderfelijke regime: de Wehrmacht, Waffen-SS of de kampbewaking.

Het Horst Wessel-lied zit er nog steeds in, blijkt in Final Account (94 min.). Ze weten ook nog hoe Joden roken. Dat ze kromme neuzen hadden. En echt overal de schuld van waren – of die gewoonweg kregen. Al op jonge leeftijd werden deze onderknuppels van het nationaalsocialisme grondig geïndoctrineerd. En ze hadden toen niet de tegenwoordigheid van geest om zélf te denken. Medelijden met Joden had ie niet, vertelt Herbert Fuchs bijvoorbeeld, die later Obersturmführer bij de SS zou worden. Ook niet toen tijdens de Kristallnacht de synagoge in brand werd gestoken. ‘Het kon me helemaal niks schelen.’

Ze moeten zich nu verhouden tot dat verleden. De één raakt de geur van de gaskamers nooit meer kwijt, een ander zoekt z’n toevlucht tot het onvermijdelijke ‘Ich habe es nicht gewusst’ en een derde roemt de kameraadschap binnen de SS en wil zich daar nooit voor verontschuldigen, omdat ze in zijn ogen niets, helemaal niets, te maken hadden met de concentratiekampen. ‘Wij bevonden ons aan het front’, klinkt ’t fier. ‘Oog in oog met de vijand.’ Een ander SS-lid weigert nog altijd om te erkennen dat hij, een lid van de elite, onderdeel was van een misdadige eenheid. ‘Ik zou mezelf besmeuren als ik dat zou toegeven’, zegt hij treffend. ‘En dat wil ik niet.’

Hun getuigenissen zijn door Holland omkleed met archiefmateriaal, stillevens van het schuldige landschap, stemmige muziek en teksten waarin de tol van het naziregime nuchter wordt beschreven en becijferd. In die kille feiten zitten de gevolgen van al die individuele keuzes – of het ontbreken daarvan – opgesloten. Net als vergelijkbare films zoals het klassieke Shoah en de Nederlandse interviewfilm Zwarte Soldaten is Final Account echter het relaas van veelal jonge mensen. Waarbij de vraag onvermijdelijk is: hadden wij ‘t werkelijk anders gedaan? De moed gehad om een ander pad te kiezen? Of simpelweg het vermogen om over de eigen schutting te kijken?

Final Account komt tot een grimmige climax als voormalig SS’er Hans Werk in 2011, op de plek waar ooit de beruchte Wannseeconferentie plaatsvond, in gesprek gaat met een groepje (voor de camera geanonimiseerde) studenten. Nadat hij uitgebreid het boetekleed heeft aangetrokken en zegt dat hij zich schaamt voor wat ze overal in Europa hebben aangericht, krijgt Werk ’t aan de stok met één van de studenten. Die vindt dat hij hen een schuldgevoel zit aan te praten. De oude man reageert als door een adder gebeten: ‘Ik zeg: jij bent één van hen!’. Na een verhitte woordenwisseling wil Hans Werk zijn jonge gehoor nog één ding meegeven: laat je niet verblinden.

Want daders worden niet geboren, is ‘s mans stellige overtuiging en tevens het leidmotief voor deze ontnuchterende film. Die worden gemaakt.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: