
In de literatuur is het bijna een genre op zich: boeken van/over schrijvers met een writer’s block. John Wilson, de man achter de televisieserie How To With John Wilson, heeft daarvan nu een documentaire-variant gemaakt: The History Of Concrete (101 min.). Op z’n John Wilsons.
Zijn gebrek aan ideeën en inspiratie, tentoongesteld in talloze onvruchtbare online-vergaderingen met zaakgelastigden en producenten, leiden Wilson naar de workshop ‘hoe schrijf en verkoop je een Hallmark-film?’ en zetten hem op het spoor van een ogenschijnlijk totaal oninteressant onderwerp, dat bij nader inzien toch allerlei hoogst interessante aspecten blijkt te omvatten. Tenminste, voor iedereen met zo’n eigen blik op de wereld als, ja, John Wilson.
Gewapend met een onverwoestbaar gevoel voor humor trekt hij eropuit in de wereld van cement en beton en treft daar onder anderen een heuse gumbuster, de archivaris van tatoeages van overledenen en – omdat dit volgens Wilson een ‘rockumentary’ is en muziekfilms het op dit moment, volgens de markt, nu eenmaal goed in de markt liggen – een metalhead op leeftijd, die zo uit Anvil – The Story Of Anvil weg lijkt te zijn geheadbangd. Tussen alle grappen en grollen door.
Hoewel de jacht voor John Wilson ongetwijfeld belangrijker is dan de vangst, begint die breed uitwaaierende, plotseling op de vreemdste plekken halt houdende zoektocht in de tweede helft wel wat weg te lopen. Waar wil Wilson heen? Wil ie überhaupt iets zeggen/laten zien/aan de kaak stellen? In hoeverre is deze – spreek uit met gefronste wenkbrauwen: – ‘documentaire’ meer dan een uitgelubberde How To-aflevering, inclusief de verplichte snedige voice-overs, doldwaze gedachtenkronkels, dat lullige interviewmicrofoontje en die onnavolgbare humor?
Bij de metalzanger en -zanger Jack Macco, die permanent van een nét niet gelukt achterafconcert naar een werkelijk onweerstaanbare fles sterke drank lijkt te gaan, komt hij in elk geval voorbij de rock & roll-clichés. Van hem maakt Wilson weer een mens. Maar welke rol die dan heeft in zijn vertelling? Behalve als onderdeel van Wilsons eigen zoektocht naar – ja, goed gevonden – zingeving. Want eerst en vooral is The History Of Concrete een portret van John Wilson zelf, een man die in de verste verte geen ‘makersblock’ heeft en overal een lolletje maakt.