Hij lijkt op weg naar het einde van de wereld. De Franse arts Loran Bonnardot is, met zijn piano, vertrokken uit Parijs en reist nu per boot naar Tristan da Cunha, het meest afgelegen bewoonde eiland ter wereld. Hij komt al dertig jaar op het vulkaaneiland, dat is gelegen in het woelige water van de Atlantische oceaan. Tristan is een dag of negen varen van de Zuid-Afrikaanse stad Kaapstad. En er gaan nog geen tien boten per jaar.
Op het eiland wonen 233 bewoners. Loran wil nummer 234 worden. In Frankrijk is net zijn relatie gestrand. Nu is hij van plan om zich aan de andere kant van de wereld definitief te vestigen. Tristan Forever (90 min.) dus. De bewonersraad moet alleen nog akkoord gaan. De Parijzenaar krijgt twaalf maanden om zich te bewijzen als lid van de gemeenschap. Hij wil, als voormalig Arts Zonder Grenzen, alleen geen dokter meer zijn.
Samen met eilanders begint hij te bouwen aan een eigen huis. Ook een baantje in de plaatselijke supermarkt is snel gevonden. En daar treft hij Glenda, net gescheiden. De vrouw waarvoor hij naar Tristan is gekomen, zo concludeert de kijker van deze ‘docufictie’, een film die ergens tussen feit en fictie naar een/de waarheid zoekt. En één en één is ook in Lorans ogen twee. Zij twijfelt. ‘Vroeger of later ga je toch weer weg.’
Bonnardot en zijn coregisseur Tobias Nölle laten in het midden wat er precies in scène is gezet voor hun film – al laat zich raden dat die romance niet geheel spontaan voor de camera is ontstaan. En de Parijse arts zal in zijn dagelijks leven vast ook niet continu vergezeld worden door een guitige pinguïn. Die ambiguïteit draagt wel bij aan het mythische karakter van Tristan, als idyllisch toevluchtsoord voor een dolende ziel.
De lotgevallen van Loran Bonnardot op het eiland dat in een parallelle wereld, of zijn eigen fantasie, lijkt te bestaan, worden bovendien gepaard aan archiefbeelden van de nasleep van een vulkaanuitbarsting in 1961, toen de bewoners van Tristan da Cunha werden geëvacueerd naar Groot-Brittannië – waar ze zich net zo onwennig voelden als hij, een kind van de moderne westerse wereld, nu soms oogt op hun verstilde eiland.
Fictie lijkt desondanks de overhand te krijgen in deze subtiel geconstrueerde vertelling over het zoeken naar een thuisgevoel. Gesitueerd in een echte wereld, die soms geheel tijdloos en bijna onwerkelijk mooi aandoet.
