tegenwoordig – De DocUpdate

februari 12, 2026februari 27, 2026 Helmut Boeijen Docville 2026, hiphop, kunst & cultuur, muziek, popmuziek

The Making Of De Jeugd Van Tegenwoordig

Een vriend filmt hoe de leden van de Nederlandstalige hiphopgroep De Jeugd Van Tegenwoordig meekijken als de actrice Charlie Chan Dagelet haar collega Katja Schuurman speelt in een re-enactment van de kerstvideoclip Ho Ho Ho van De Jeugd Van Tegenwoordig uit 2005, waarin zij een wulpse bijrol vertolkte.

Welkom bij de ‘documentaire’ The Making Of De Jeugd Van Tegenwoordig (77 min.), waarin vriend van de band Bastiaan Bosma de Amsterdamse groep volgt in de aanloop naar het twintigjarig jubileum, terwijl Jan Hulst, die deze film regisseerde met Tomas Kaan, enkele sleutelscènes uit de historie van het illustere gezelschap wil verfilmen. En daarvoor moeten dus eerst de juiste acteurs worden gecast. Op de audities komen onder anderen Goldband-lid Boaz Kok, rapper Lange Frans, de acteurs Joes Brauers en Frank Lammers, soulzanger Alain Clark en radiodeejay Giel Beelen af. Die door De Jeugd-leden eigenlijk stukcharl voor stuk ongeschikt worden geacht.

Vorm is inhoud bij De Jeugd Van Tegenwoordig. Ook in deze film. Een soort Droste-effect in het kwadraat, om precies te zijn. Waaruit uiteindelijk, met muziekbeelden en oude interviews, toch min of meer een regulier bandverhaal valt te destilleren: van het opnemen van de eerste hit Watskeburt?! via de opkomst van de ongrijpbare groep en de verplichte crisis naar de status van gearriveerde act. En dit verhaal wordt opgestart vanuit een backstageportret van de groep en korte interviewtjes met de individuele leden Pepijn Lanen (Faberyayo), Freddy Tratlehner (Vjèze Fjur) en Olivier Mitshel Locadia (Willie Wartaal), terwijl vierde bandlid Bas Bron veelal op de achtergrond blijft.

Of al die bij elkaar geklutste elementen ook een interessante vertelling opleveren? Daarover valt te twisten. Jeugd-fans zullen er ongetwijfeld de eigengereidheid, quatsch en zelfmystificatie van hun helden in herkennen.

november 7, 2025november 7, 2025 Helmut Boeijen dance, jongeren, kunst & cultuur, muziek

TikTok Ravers

Als razende rave-reporters doen de 23-jarige @roosx.sar (14.100 followers) en de 21-jarige @jimdebim (10.600 followers) via hun eigen TikTok-accounts verslag van de wereld voor, op en achter de dansvloer, waar een nietsontziende technobeat ieders levensritme dicteert.

Zij oogt als een vervaarlijke vamp, die samen met haar vriendinnen gretig poseert voor elke camera. Hij presenteert zich als een goedlachse hunk die met ontbloot bovenlijf en microfoon, als een nazaat van Mental Theo, de vinger aan de pols houdt bij ravegangers. Voor buitenstaanders behoren deze twee Tik Tok Ravers (24 min.) ongetwijfeld tot een volstrekt onbegrijpelijke parallelle wereld. Zoals ook nozems, punks en gabbers door de gevestigde orde ooit met het nodige dedain werden afgedaan als ‘de jeugd van tegenwoordig’ en juist daarom zo aantrekkelijk waren voor hun leeftijdsgenoten.

Regisseur Rogier Mulder toont in dit dubbelportret zowel de online-personages van Roos en Jim als de jonge mensen daarachter. Zij heeft inmiddels gewoon een regulier baan, terwijl hij als ‘content creator’ bezig is met het vermarkten van zijn imago. Jim vertoeft dus regelmatig in de sportschool, terwijl Roos vaste gast is bij de tattooshop. ‘Ik snap dat ook niet dat sommige mensen dan gewoon echt niks customizen aan zichzelf’, zegt Roos, terwijl ze een nieuwe tekst op haar arm laat zetten. ‘Dat ik denk: hoe dan? Je kan nu zoveel jaren op de aardbol zijn en dan blijf je altijd…. Ja, mag ook hoor.’

In haar eigen woorden stipt zij zo het verschil in beleving aan tussen een generatie die inmiddels al lang en breed op kantoor, aan tafel of achter de geraniums is beland en een nieuwe lichting, die deze het liefst omver wil werpen of anders op z’n minst wil verbazen of provoceren. Daarnaast introduceert deze korte sfeertekening van een bruisende jeugdcultuur ook nog een purist – zoals generaties ook standaard lijken voort te brengen. De geanimeerde en zo geanonimiseerde raver Maya zoekt haar heil toch echt liever in een Berlijnse undergroundclub, waar de beat buiten het zicht van de camera floreert.

december 28, 2023 Helmut Boeijen hulpverlening, jongeren

Hell Camp: Teen Nightmare

Eens in de zoveel tijd steekt het idee weer de kop op: de jeugd van tegenwoordig deugt nergens voor en moet dus collectief naar een heropvoedingskamp worden gestuurd.

Sommige ouders voegen de daad bij het woord. Nadine, volgens eigen zeggen het opstandige zwarte schaap van haar familie, was vijftien jaar oud toen ze in 1989 ’s ochtends vroeg van haar bed werd gelicht. ‘Als ik probeerde te vluchten’, herinnert de Amerikaanse vrouw zich, ‘zouden ze me in de boeien slaan.’ In het donker werd ze naar het vliegveld gebracht en met een privévliegtuig naar de woestijn van Utah vervoerd. Daar kreeg de tiener een briefje in haar handen gedrukt: ‘Beste Nadine, dit is voor je eigen bestwil. We houden van je. Papa & mama’.

Ze is terechtgekomen bij de Challenger Foundation, het geesteskind van Steve Cartisano, een voormalige sergeant bij de Amerikaanse luchtmacht. En dan kan iedereen wel bedenken hoe ’t er tijdens dat ‘wildernistherapiekamp’ aan toegaat: discipline, tucht en héél veel psychologie van de koude grond. Een beetje angst kan geen kwaad, meent voormalig field director Lance ‘Horsehair’ Jaggar in Hell Camp: Teen Nightmare (90 min.). Hij is absoluut tegen mishandeling, maar zegt ook: een goed pak slaag kan soms wonderen doen.

Deze documentaire van Liza Williams had een kritische reflectie kunnen worden op zulke heropvoedingskampen voor probleemjongeren, die met name in de Verenigde Staten nog altijd zeer populair zijn. Het is een industrie waarin behoorlijk wat geld omgaat. En het blijft natuurlijk de vraag wat het totaal afbreken van tieners, om ze vervolgens weer helemaal opnieuw op te bouwen, uiteindelijk doet met jongeren. Dat is echter niet de insteek van deze film, die liever het fenomeen Steve Cartisano en de misstanden bij zijn kampen belicht.

’s Mans carrière verloopt al net zo rommelig als deze weerslag daarvan. Als bij één van zijn kampen een zestienjarige deelneemster overlijdt, gaat het al snel bergafwaarts met Steve en zijn lucratieve onderneming. Hij zoekt zijn heil noodgedwongen in het buitenland. In exotische oorden probeert hij ontspoorde jongeren van gefortuneerde ouders weer op het juiste spoor te krijgen. In plaats daarvan belandt Steve Cartisano echter zelf steeds nadrukkelijker in de problemen. En hij trekt de aan hem toevertrouwde tieners met zich mee, inclusief twee van zijn eigen kinderen.

Hell Camp – de goedkope titel en het effectbejag in de openingsscène deden ’t al een beetje vermoeden – belandt ondertussen op steeds schimmiger terrein en verkiest consequent spanning en sensatie – met een pijnlijke beschuldiging aan het adres van Cartisano, als nauwelijks meer te verifiëren uitsmijter – boven het serieus doorlichten van heropvoedingskampen: wat is het effect op de lange termijn van zo’n kamp? En heeft de jeugd van tegenwoordig baat bij zo’n strikte, wat meer militair ingestoken aanpak of wordt er vooral schade aangericht?

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: