Hanging By A Wire

Abramorama

Een lokale dronepiloot verandert een plaatselijke crisis in een wereldwijd mediaspektakel. Twee kabels van een kabelbaan die in het noorden van Pakistan twee Himalaya-bergen verbindt, zijn op 22 augustus 2023 plotseling geknapt. Een kabellift met acht passagiers, waaronder zes middelbare schoolleerlingen die dagelijks in dit bakje naar school gaan, hangt zo’n driehonderd meter boven de grond. Ze bungelen aan één enkele kabel. Die behoedt hen vooralsnog voor een wisse dood.

Op de grond kijkt de gemeenschap, waaronder hun familie en vrienden, gespannen toe. Naar dat ene verweesde karretje, hoog in de lucht. Pas als die drone de inzittenden daarvan van heel dichtbij in beeld brengt, het drama letterlijk een gezicht geeft, raakt ook de rest van de wereld geïnteresseerd. In bombastische nieuwsuitzendingen raken ze in de hele wereld niet uitgepraat over die onfortuinlijke Pakistanen, waarvan het leven aan een kabel hangt. Zij kunnen elk ogenblik in de vallei van Allai storten.

Sahib Khan, een lokale ‘mandghan’ (ofwel: luchtpiraat), wil te hulp schieten. Voordat hij die ene kabel kan bestijgen, wordt hij echter tegengehouden door de Pakistaanse politie. Kan de kabel dat extra gewicht wel hebben? Zij willen het liever met een legerhelikopter proberen. Die brengt echter weer z’n eigen problemen met zich mee. Luchtturbulentie zou de kabellift, die aan de zijkanten gewoon open is, zomaar kunnen doen kantelen. Zodat alle inzittenden er pardoes uit kunnen vallen.

In de gelikte documentaire Hanging By A Wire (79 min.) reconstrueert Mohammed Ali Naqvi de gecompliceerde reddingsoperatie, waarbij heel wat obstakels moeten worden genomen en ook de ervaren zipline-specialist Ali Swati nog wordt ingeschakeld. Via interviews met vrijwel alle direct betrokkenen, de live-beelden die van de zich ontvouwende crisis zijn gemaakt door de aanwezige burgers en journalisten en gedramatiseerde scènes brengt hij de penibele situatie in kaart.

De nadruk ligt vooral op de heroïek van de reddingsactie, de beleving van de acht passagiers in die benauwde kabellift komt nauwelijks aan de orde. Bovendien zet Naqvi de dramatische ontwikkelingen zo dik aan met muziek, dat het averechts werkt. Alle spanning en emotie verdwijnen uit de vertelling. Een zenuwslopende crisis, die heel veel vertelt over de maatschappij waarbinnen die plaatsvindt, wordt gereduceerd tot een gelikt B/Hollywood-verhaal, dat uiteindelijk helemaal doodslaat.

Bang My Box: The Robin Byrd Story

HBO Max

In het hoardershuis dat ze samen met haar echtgenoot Shelly bewoont in New York, is al twintig jaar niemand meer te gast geweest, vertelt Robin Byrd. Haar hele leven ligt er uitgestald, waaronder meer dan zeshonderd videotapes van het erotische programma dat ze een half leven lang had op de Amerikaanse kabeltelevisie. Met The Robin Byrd Show werd de oud-deelnemer aan Miss Bare America, zelfverklaarde orgiekoningin en voormalige porno-actrice vanaf halverwege de jaren zeventig een icoon van het ‘seks-positief feminisme’, waarbij het bovendien heerlijk inbellen was.

In de zeer vermakelijke documentaire Bang My Box: The Robin Byrd Story (79 min.) neemt ze Jylian Gunther en Stephanie Schwam mee in haar leven met echtgenoot Shelly, met wie ze nu al ruim vijftig samen is. Het was ‘liefde op het tweede gezicht’, aldus de inmiddels bijna zeventigjarige liefde & seks-activiste. Shelly, sinds 1974 een aandachtig observator van ‘The Byrd’, kampt tegenwoordig echter met dementie. Daardoor wordt zijn vrouw ook gedwongen om na te denken over haar nalatenschap. Hoe voorkomt ze dat fatsoensrakkers er straks vandoor gaan met haar archief?

Geestverwanten van hen hebben de vrijgevochten Robin Byrd al eerder het leven zuur gemaakt. Toen haar show in de jaren tachtig een hit werd, ontwikkelde zij zich, in de woorden van New York Times-journalist Bob Morris, tot ‘a kind of kitsch Lady Liberty For the city that never sleeps’. Met haar stralende glimlach, blonde haren en uitdagende poses ontving ze talloze iconen van de Amerikaanse sekswereld, met wie ze dan tot besluit het sexy liedje Baby, Let Me Bang Your Box zong. In haar gehaakte bikini werd Byrd zo zowel een rolmodel als een steen des aanstoots voor conservatief Amerika.

Niet in het minst omdat ze, in een periode die wordt gemarkeerd door de Stonewall-rellen van 1969 en de AIDS-crisis van halverwege de jaren tachtig, in haar programma ook volop ruimte bood aan de LHBTIQ+-gemeenschap. Toen het gevreesde HIV-virus huis begon te houden onder Amerikaanse gays, schroomde ze niet om het gebruik van condooms en beflapjes te propageren. En toen de minister van Justitie Ed Meese, in de rug gedekt door de conservatieve ‘moral majority’, obscene televisieprogramma’s en telefoonsekslijnen het leven zuur begon te maken, verzette zij zich met hand en tand.

Onder het motto ‘Free The Byrd’ werd die dekselse Robin Byrd, promiscue tot op het bot, zowaar een uithangbord voor de vrijheid van meningsuiting. En nu, als vrouw van respectabele leeftijd en als kind van het parool ‘vrijheid blijheid’ (dat in Bang My Box overigens overtuigend over het voetlicht wordt gebracht), is ze daar maar wat trots op.