Nadat de Nepalese klimmer Nirmal ‘Nims’ Purja in 2019 de veertien hoogste bergen van de wereld heeft bedwongen in slechts zes maanden en zes dagen, wil de Noorse alpiniste Kristin Harila bewijzen dat zij dat als vrouw ook kan – en nog sneller ook. Bij haar eerste poging in 2022 komt ze echter niet verder dan twaalf ‘achtduizenders’. China geeft Harila geen toestemming om de twee resterende bergtoppen in Tibet te beklimmen.
Een jaar later besluit Kristin, halverwege de dertig inmiddels, dat ze nog één kans heeft om haar droom waar te maken. Het is nu of nooit. Daarvoor is wel een aanzienlijk geldbedrag nodig. Haar eerste recordpoging kostte al gauw een half miljoen dollar. Als ze in maart 2023 opnieuw start, heeft ze het beoogde bedrag echter nog niet binnen. Tijdens het klimmen moet ze dus sponsoren proberen te werven. Haar ‘unique selling point’ is dat ze die veertien achtduizenders binnen vier maanden op haar naam wil schrijven. Vanuit Noorwegen leven haar ouders Petter en Anita mee.
Onderweg komt ze nog wel tot een opmerkelijke keuze: Kristin wil de eer die er op de laatste top op haar ligt te wachten koste wat het kost delen met haar vaste drager Tenjen ‘Lama’ Sherpa, een Nepalese medewerker van de klimorganisatie Seven Summit Treks. Dat is een zeer tegendraadse keuze: in de regel zijn het de sherpa’s (en cameramensen) die onderweg het vuile werk opknappen en de westerlingen die daarna met de eer gaan strijken. Kristin wil het anders: geen traditionele foto van één of meerdere westerse mannen op de bergtop, maar van een vrouw en een Nepalese sherpa.
In Savage Mountain (100 min.) kijkt Kristin Harila terug op de onmogelijke missie die ze zich in haar hoofd heeft gehaald. De hele onderneming is natuurlijk volledig vastgelegd, want anders was/is die niet te vermarkten. Ook als het in de file op weg naar alweer een te bedwingen bergtop en een duizelingwekkend record helemaal mis gaat, wordt dit dus geregistreerd. Daarmee wordt deze klimdocu van Even Sigstad behalve de weerslag van een imposante prestatie ook een nauwelijks verhulde aanklacht tegen een industrie, die bestaat bij de gratie van het nemen van (onverantwoorde) risico’s.
Wat is het nut van bergbeklimmen? werpt een buitenstaander tegen het einde van de film de vraag op, waarmee Kristin uiteindelijk, natuurlijk ook online, flink om de oren wordt geslagen. Wat is de prijs van al haar geldingsdrang? En, als logisch gevolg daarvan: is die egoïstische zucht naar eeuwige roem – althans, totdat een ander nét weer even sneller blijkt of tóch hoger of verder rijkt – het werkelijk waard om met de wereld te delen, ook weer via deze documentaire overigens, zodat anderen er een voorbeeld aan nemen?
